“ดูเช่นนี้แล้ว สัตว์อสูรทั้งสามตัวนี้ก็ไม่จำเป็นต้องซื้อเลย ล้วนมีปัญหาทั้งนั้น”
“เราควรรีบออกจากที่นี่เสียก่อน การตามหาศิลาดวงดาราต่างหากที่สำคัญ” ซูเสี่ยวรีบดึงแขนหลินหราน กะจะออกเดินทางต่อไป
“เดี๋ยวก่อน”
หลินหรานกำลังตั้งใจจะไปกับซูเสี่ยว แต่แล้วสายตากลับหันไปเหลือบมองแท่งไม้ดำสนิทในมือของลิงมารเงามืด บนแท่งไม้นั้นมีอัญมณีเม็ดหนึ่งเปล่งแสงสีดำ ทำให้หลินหรานตกใจในทันที
“มีอะไรหรือ” ซูเสี่ยวถามด้วยความสงสัย
“แท่งไม้ดำในมือลิงมารเงามืดตัวนั้น ดูท่าจะมีอะไรแปลกประหลาด”
หลินหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วตั้งใจสังเกตแท่งไม้ดำนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย
ฝ่ายเจ้าของร้านที่อยู่ข้าง ๆ เห็นทั้งสองจ้องมองลิงมารเงามืดในกรงอย่างตั้งใจจริงจัง นึกว่าพวกเขาสนใจ จึงตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“ท่านทั้งสองสนใจลิงมารเงามืดตัวนี้หรือเจ้าครับ”
“ลิงมารเงามืดตัวนี้ราคาถูกกว่าสัตว์วิญญาณสายน้ำตัวที่แล้วเล็กน้อย แค่สี่ร้อยล้านก็พากลับบ้านได้แล้ว”
“ยิ่งไปกว่านั้นยังรบราขนาดนี้ ต่อไปเมื่อเลี้ยงดูจนเต็มที่แล้ว พลังรบย่อมน่าทึ่งไม่ต้องสงสัย ท่านทั้งสองอย่าพลาดสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งเช่นนี้เลยนะเจ้าครับ” เจ้าของร้านพูดด้วยความตื่นเต้น
“เจ้าของร้าน ข้าขอถามสักหน่อย แท่งไม้ดำในมือลิงมารเงามืดตัวนี้ เป็นอาวุธที่มันมีติดตัวมาแต่เดิมหรือ” หลินหรานถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ก็ไม่ใช่ แท่งไม้ดำนั่นเป็นเพียงอาวุธธรรมดาเท่านั้น เพราะลิงมารเงามืดชอบรบรา มักทำอาวุธพังบ่อยครั้ง แท่งไม้ดำอันนี้แข็งแกร่งมาก ข้าจึงยกให้มันใช้” เจ้าของร้านอธิบาย