“ขอให้เป็นเช่นนั้น” หยางหานพยักหน้าเบา ๆ กล่าว
แม้ถ้อยคำของซั่งกวานเฮิงจะฟังดูสมเหตุสมผล ระดับเกราะอสูรแบบนี้ย่อมหาได้ยากยิ่ง จะทำให้ทุกคนมีครบกันคนละชุดนั้นเป็นไปไม่ได้จริง ๆ แต่หยางหานกลับรู้สึกใจคอไม่ดีนัก
ส่วนเผิ่งย่งนั้น เพราะแพ้การประลอง บวกกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ตอนนี้จึงไม่กล้ากลับไปยังห้องเตรียมพร้อมของภาคเหนือ แล้วเดินออกจากสำนักประลองไปเสียเฉย ๆ
......
ขณะที่ห้องเตรียมพร้อมฝั่งภาคใต้กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครืนครั่น
“เก่งนี่ ตอนแรกว่าจะแพ้ซะแล้ว นี่ก็ผ่านเข้ารอบสองสำเร็จ” เมิ่งจื้อซานยิ้มกล่าว
“เผิ่งย่งคนนั้นมันโง่เกินไปจริง ๆ ตอนแรกข้ายังคิดว่าแผนการนี้อาจไม่สำเร็จ เพราะล้วนเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ฝ่าด่านมาจนถึงขั้นนี้ ความระแวงย่อมสูงแน่ แต่ไม่คิดว่าเผิ่งย่งจะดิ่งลงไปในกับดักของข้าทั้งตัว”
“ภารกิจของข้าสำเร็จแล้ว แม้รอบสองจะแพ้ก็ไม่เป็นไร พอกลับไปเมืองเสวียนจง บิดาก็จะไม่ด่าข้าอีก ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ซือถูเฟิงตอนนี้ตื่นเต้นยิ่งนัก นับแต่ก้าวเข้าห้องเตรียมพร้อมมา รอยยิ้มก็ไม่เคยจางหาย
“เอ๋ รอบสองไม่คิดจะชนะหรือ ความทะเยอทะยานน้อยนิดเหลือเกิน” หลินหรานยิ้มบางกล่าว
“เฮฮก ข้าก็รู้ฐานะของตนเอง ผู้เข้ารอบสองย่อมไม่ใช่ผู้อ่อนแอ ข้าไม่มีความมั่นใจว่าจะชนะต่อได้ ยังไงก็ไม่ได้อยู่ท้ายสุดแล้ว” ซือถูเฟิงยิ้มกล่าว
“อ๊า อิจฉาเจ้าจริง ๆ คู่ประลองของข้าวันพรุ่งนี้เป็นผู้เข้าแข่งขันจากภาคตะวันออก เพิ่งดูข้อมูลไป ดูท่าจะต้องจัดการยาก กลัวว่ารอบแรกก็จะผ่านไปไม่ได้”