“ข้าไม่ยอม! ข้าขอประลองตัวต่อตัวกับเจ้า!”
“เรื่องระดับพลังแล้ว เจ้าไม่มีทางสู้ข้าได้เลย ชนะได้มันก็เพราะกลอุบายทั้งนั้น!”
“ข้าเรียกร้องให้ประลองกันใหม่อีกรอบ!”
เผิ่งย่งในตอนนี้เลือดโลหิตพุ่งขึ้นสมอง โกรธคลั่งจนไม่สนใจคำของกรรมการเลย ตะโกนร้องออกมาไม่หยุด
“เจ้าโง่เขลา รอบชิงชนะเลิศย่อมตัดสินกันในรอบเดียวอยู่แล้ว แพ้เองแล้วจะโทษใคร?”
“เจ้าคิดจริงหรือว่าการประลองตัวต่อตัวจะทำให้เจ้าชนะข้า?”
“ข้าแนะนำว่าอย่าไปหาว่อนหน้าตัวเองอีกเลย รีบลงจากเวทีเสียดีกว่า”
ซือถูเฟิงมิได้หวาดกลัวคำพูดของเผิ่งย่งแม้แต่น้อย ทิฐิแบบสนุกสนานเมื่อวากลายหายไปตลอดกาล ในดวงตาของเขาตอนนี้เปี่ยมไปด้วยความฆ่าตะไลที่รุนแรงนัก
แม้ซือถูเฟิงจะรู้ว่าเผิ่งย่งคนนี้อายุมากกว่า และก้าวเข้าสู่ระดับพลังนักฝึกสัตว์แปดดาวก่อนหน้าไปก็จริง แต่นั่นไม่ได้แปลว่าซือถูเฟิงจะพ่ายแพ้จริง
ในฐานะบุตรแห่งซือถูเซียวเจ้าเมืองเสวียนจง ซือถูเฟิงย่อมเชี่ยวชาญวิชาลับโบราณสายแสงที่ทรงพลังยิ่งนั้น หากแต่ด้วยนิสัยเปิ่นๆ ของเขา ปกติแล้วไม่ค่อยจะใช้หมัดนี้กับใคร
แต่หากเมื่อไรถูกล่วงเกินเส้นตายของเขาเข้า ผลที่จะออกมาก็บอกได้ยาก
“ข้าขอสั่งเจ้าในฐานะกรรมการรอบชิงเป็นครั้งสุดท้าย! ออกจากสนามประลองซะเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นเจ้าจะต้องรับโทษจากรัฐบาลทหารสูงสุดแห่งดาวทะเลคราม!”
กรรมการเก้าดาวผู้สูงวัย ไม่มีทางปล่อยให้ผู้แข่งขันเกิดการทะเลาะวิวาทได้เด็ดขาด เมื่อเห็นเผิ่งย่งเริ่มเอาแต่ใจไร้เหตุผล ท่านจึงเริ่มขุ่นเคืองขึ้นมา