"ที่เจ้าว่า ก็น่าจะเป็นไปได้มาก"
หลินหรานสีหน้าเริ่มเคร่งเครียดลง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "หากภายหลังวิหารอสูรดำผนึกกำลังกับหมู่มารบุกล้ำกรายดาวทะเลคราม อสูรกายระดับสัตว์เทพที่ซ่อนเร้นอยู่แห่งหนใดในดาวทะเลครามนั้น ก็จักเป็นกำลังรบที่เข้มแข็งมิใช่น้อย"
"บัดนี้คิดดูแล้ว จื่อจุนแห่งตระกูลหยุนช่างน่าอัศจรรย์ยิ่ง เมื่อหลายร้อยปีก่อนก็คาดการณ์ได้ว่าจะเกิดเหตุเช่นนี้ จึงได้เสาะแสวงหาอสูรกายที่มีความสามารถเลื่อนขั้นเป็นระดับสัตว์เทพ แต่กลับไม่กล้ากระทำ"
"เสนอใช้มวลแสงวิเศษแห่อสูรกดระดับพลังของพวกมันไว้ มิให้เป็นที่สะกิดใจแห่งอำนาจเทพบนสรวงสวรรค์ แล้วเมื่อใดที่วิหารอสูรดำร่วมมือกับหมู่มารบุกล้ำกรายดาวทะเลคราม ค่อยให้อสูรกายทรงพลังเหนือใครเหล่านี้จู่โจมสุดกำลัง"
"จำต้องยอมรับว่า ชั้นหมากของจื่อจุนแห่งตระกูลหยุนนี้ ล้ำลึกนัก"
หลินหรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความชื่นชมอย่างยิ่ง
"เพียงแต่ จื่อจุนแห่งตระกูลหยุนกลับม้วยมรณ์อย่างไม่คาดฝัน อสูรกายที่ถูกผนึกระดับพลังไว้เหล่านี้ คงมิอาจปลดผนึกได้อีกต่อไปแล้ว นอกจากจะมีจอมทัพอสูรที่สามารถฝึกวิชาแสงวิสุทธิ์ให้ถึงขีดสุดปรากฏขึ้น"
หลินหรานเมื่อนึกถึงการม้วยมรณ์อย่างไม่คาดฝันของจื่อจุนแห่งตระกูลหยุนในภาคใต้ ก็รู้สึกเสียดายยิ่งนัก
ในใจหลินหรานก็ยิ่งเคียดแค้นตระกูลมู่หรงมากขึ้น คิดว่าครั้งนี้เมื่อกลับไปยังภาคใต้ จะต้องตามล่าพวกมันให้พบ ไม่สังหารมู่หรงเหยียนผู้ชั่วช้านั้นให้สิ้นซาก หลินหรานจะไม่ยอมละความพยายามเป็นอันขาด