สัตว์อสูรวานรสีเขียวตัวนี้แต่แรกกำลังหลับอยู่กลางพุ่มหญ้าแห่งนี้ ทันใดนั้นก็ถูกหลินหรานที่บุกรุกเข้ามาปลุกขึ้น ความโกรธแทบคุกรุ่น กำลังคิดจะเข้าไปอัดหลินหรานให้ยับ ผลกลับต้องสบตากับจักรพรรดิมังกรม่วงฮองเข้า
ตกใจจนตาขาวโพลน เอาตัวไม่ถูกหมดสติไปตรงนั้น...
"ไม่เกี่ยวกับข้า จะโทษก็โทษเจ้าเอง" หลินหรานลูบหัววานรผู้น่าสงสารตัวนั้นเบา ๆ
"ฮ่าฮ่า! ขี้ขลาดชะมัด ข้าแค่เหลือบมองมันครั้งเดียว มันกลับตกใจจนหมดสติซะแล้ว"
"ช่างเถอะ ช่างเถอะ เรื่องสำคัญสำคัญกว่า"
จักรพรรดิมังกรม่วงฮองไม่สนใจวานรตัวนั้นอีกต่อไป แววตามุ่งมั่นขึ้น ดวงตาทั้งสองทันทีก็กลายเป็นสีม่วงทอง
"เอ่อ..."
"......"
ผ่านไปราว 10 นาที จักรพรรดิมังกรม่วงฮองก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ตั้งใจสำรวจรับรู้อย่างเอาจริงเอาจัง
"ยังรับรู้ไม่ได้หรือ? ถ้าไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ ยังไงคราวหน้าที่เข้าสู่อาณาจักรลับจื่อจุนก็จะต้องมาที่นี่อยู่แล้ว" หลินหรานเอ่ยเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ
"ไม่! ข้ารับรู้ได้แล้วต่างหาก เพียงแต่กำลังยืนยันระดับพลังที่แท้จริงของเจ้าสัตว์นั่นอยู่"
จักรพรรดิมังกรม่วงฮองตอบหลินหรานไปพลาง ยังคงสำรวจรับรู้อย่างตั้งใจ
"ระดับพลังที่แท้จริง? ไม่ใช่ระดับกึ่งสัตว์เทพหรือ?" หลินหรานตกใจขึ้นทันที
ครานี้จักรพรรดิมังกรม่วงฮองไม่ตอบหลินหราน มุ่งมั่นสำรวจรับรู้อย่างเต็มกำลังใจ
ผ่านไปอีกราว 5 นาที แสงสีม่วงทองในดวงตาของจักรพรรดิมังกรม่วงฮองจึงค่อย ๆ จางหายไป
"เป็นอย่างไรบ้าง" หลินหรานรีบถามทันที
"ดีแท้ ข้าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดคราวนั้นสัตว์อสูรอินหมิงตัวนั้นถึงไม่กล้าก้าวล้ำเข้ามายังป่าทะเลดาราฝั่งตะวันออก"