"วางใจได้ ข้ามีขอบเขต" หลินหรานพยักหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าว
"เช่นนั้นก็ดี ไปร่วมศึกใหญ่สังเวียนนักฝึกสัตว์ให้เรียบร้อย หากคว้าแชมป์กลับมาได้ก็ดีที่สุด ต่อให้ไม่ได้แชมป์ก็ไม่ต้องกังวล ด้วยพรสวรรค์ในการเพาะเลี้ยงสัตว์อสูรของเจ้า เชื่อว่าในอนาคตเส้นทางของเจ้าก็ไร้กังวล"
"เวลาไม่เช้าแล้ว ข้าขอตัวก่อน"
พูดจบ โม่อวี่ก็ขึ้นรถเก๋งคันหนึ่งแล้วขับออกจากเขตเมืองนอกไป
ส่วนหลินหรานก็รีบปิดร้านค้าทันที และเริ่มวางแผนว่าจะใช้เวลาสองวันสุดท้ายก่อนการแข่งขัน ไปเทือกเขาชิงหยุนให้คุ้มค่า
แม้โม่อวี่จะกำชับกำชาให้หลินหรานอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิงสัตว์อสูรระดับกึ่งสัตว์เทพครั้งนี้ แต่หลินหรานเองกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น
การได้เห็นสัตว์อสูรระดับกึ่งสัตว์เทพด้วยตาตนเอง ยิ่งเป็นเผ่าพันธุ์หมีด้วยแล้ว ต้องมีความลับมากมายอยู่บนตัวแน่นอน ยังไงก็ต้องไปให้ได้!
บางทีอาจได้เรื่องดีๆ ที่คาดไม่ถึงกลับมาด้วยก็ได้ ไหนๆ ก็เป็นสัตว์อสูรระดับกึ่งสัตว์เทพของเผ่าพันธุ์หมี พอเอ่ยถึงเผ่าพันธุ์หมี หลินหรานก็อดคิดถึงสัตว์กินฝันของตัวเองไม่ได้
หลินหรานชอบเจ้าสัตว์กินฝันตัวนี้มากจริงๆ แต่น่าเสียดายที่สายเลือดต่ำเกินไป ตอนนี้ถึงขั้นแปดแล้ว หากไม่มีวิธีทำให้มันวิวัฒนาการ มันก็จะตามตัวเองไม่ทันแน่นอน และจะต้องถูกคัดออกในที่สุด
ดังนั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับกึ่งสัตว์เทพเผ่าพันธุ์หมีตัวนี้ หลินหรานจะต้องไปพบให้ได้ไม่ว่าจะอย่างไร