“ในยุคบรรพกาลย่อมมียาเม็ดเช่นนี้จริง นามว่า ยาเม็ดคืนเทพ ฤทธิ์ของมันคือทำให้ผู้ที่สิ้นชีพแล้วฟื้นคืนชีวิตได้อีกครั้ง และถ้าผู้ตายนั้นจากไปอย่างสมวัย ยาเม็ดคืนเทพยังจะทำให้ผู้นั้นกลับคืนสู่รูปโฉมวัยเยาว์ เทียบเท่าการได้เกิดใหม่อีกครา”
“หากแต่! ยาเม็ดคืนเทพนี้ไม่ได้มีฤทธิ์ขึ้นเองทันทีที่รับประทาน จำต้องอาศัพลังของจอมสูรย์คอยกระตุ้นฤทธิ์ยา และราคาที่ต้องจ่ายยิ่งใหญ่นัก จอมสูรย์ผู้กระตุ้นฤทธิ์ยาจะต้องสูญเสียพลังชีวิตไปมากกว่าครึ่ง
ฉะนั้นหากจื่อจุนแห่งตระกูลหยุนได้กระตุ้นยาเม็ดนี้ในครั้งนั้น พลังชีวิตของท่านก็จะเริ่มแห้งเหือด ไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดา ที่ต้องค่อย ๆ ชราลงไป” เสียงของมังกรบรรพชนฮวงม่วงดังขึ้นในจิตของหลินหราน
“มีผลข้างเคียงน่าสยดสยองเช่นนี้เชียว หากแต่ที่จื่อจุนแห่งตระกูลหยุนยินดียกยาเม็ดคืนเทพให้นางรับประทาน ก็พอสรุปได้ว่านางคือรักที่ท่านมอบหมายทุกสรรพสิ่ง แม้ต้องสูญเสียทุกอย่างก็คุ้ม แต่น่าเสียดายที่ชะตาไม่เอื้อ จื่อจุนแห่งตระกูลหยุนประสบเหตุไม่คาดฝัน ยาเม็ดคืนเทพจึงไร้ผู้ใดคอยกระตุ้น”
“โธ่ ท่านว่าถ้าไม่มีผู้ใดกระตุ้นยาเม็ดคืนเทพ นางจะสิ้นชีพสนิทอีกกี่ปี?” หลินหรานถอนหายใจเบา ๆ แล้วถาม
“เรื่องนี้ไม่อาจรู้ได้ ขึ้นอยู่กับระดับคุณภาพของยาเม็ดคืนเทพนั้น แต่เวลาผ่านมาเกือบร้อยปีแล้ว ฤทธิ์ยาเม็ดนี้คงจะใกล้หมดสภาพเข้าแล้ว หากในไม่กี่ปีนี้ไม่มีผู้ใดกระตุ้น มันก็จะสูญสลาย ถึงครานั้น ยายทวดของหยุนเฟิงก็จะสิ้นชีพสนิท”