“เอ๋? แววตานี่เป็นเรื่องอะไรกัน หรือว่ามันจะไม่กลัวสัตว์อสูรเก้าขั้น?”
เมิ่งจื้อซานขมวดคิ้วน้อยๆ เป็นคราวแรก แต่ก็รู้ตัวทันควัน รีบสั่งการพยัคฆ์นภาราชันทันที
“พยัคฆ์นภาราชัน ใช้พายุวนอสนี!”
ตึง!——
เสียงฟ้าผ่ากึกก้องขึ้นกลางแหวกอากาศ จากนั้นพยัคฆ์นภาราชันก็เงยหน้าคำรามก้อง กระพือสองปีกอย่างเต็มแรง พายุวนสองสายที่ห่อหุ้มด้วยพลังแห่งอสนีพุ่งกระหน่ำเข้าใส่สัตว์กินฝันอย่างรวดเร็ว
ตลอดเส้นทางเศษหินปลิวว่อน ต้นไม้ถูกฟันขาดวอดวาย พลังทำลายล้างรุนแรงนัก
“คลื่นหมัดพิฆาต!”
เผชิญหน้ากับพายุวนอสนีที่ทรงพลังถึงเพียงนี้ สัตว์กินฝันกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย มันคำรามก้องหนึ่งครา พลังอันดุดันทั่วทั้งร่างพุ่งสูงขึ้นฉับพลัน หมัดขวาเริ่มรวบรวมรัศมีสีทองอย่างต่อเนื่อง แล้วพุ่งชนเข้ากับพายุวนอสนียักษ์ทั้งสองสายโดยตรง
คลื่นหมัดสีทองยักษ์พลันบดขยี้พายุวนอสนีทั้งสองกระจายเป็นผุยผง ก่อกำเนิดคลื่นลมอันกล้าจนทั้งพยัคฆ์นภาราชันและสัตว์กินฝันต่างถูกแรงระเบิดกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว
“เป็นไปได้ไง! สัตว์กินฝันที่ตอนนี้มีแค่สายเลือดขั้นแปด จะหมัดเดียวโปรยพายุวนอสนีของข้าทั้งสองสายลงได้!”
เมิ่งจื้อซานรู้สึกราวกับโลกทัศน์ทั้งหมดกำลังจะพังทลาย
แม้จะรู้ว่าสัตว์กินฝันของหลินหรานอาจไม่ธรรมดา แต่จะทรงพลังถึงเพียงไหนกัน
ทั้งที่ไม่ได้ปลุกการเสริมพลังบัฟของสัตว์อสูร และไม่ได้ปลุกเกราะอสูรขึ้นมา จะทำได้เช่นนี้ได้อย่างไร
หรือว่าเป็นเพราะเลือดเมื่อครู่?