เมื่อผีเสื้อพิษศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีถูกอัญเชิญออกมา เมิ่งจื้อซานยังไม่ทันได้ออกคำสั่ง มันก็มองเห็นต้นสามใบพันพิษในมือของหลินหรานเข้าเสียก่อน ดวงตาเปล่งประกายวูบ แล้วพุ่งบินตรงเข้าหาหลินหรานทันที
จากนั้นมันก็โฉบวนรอบต้นสามใบพันพิษไม่หยุด สายตาจดจ่ออยู่กับต้นสามใบพันพิษไม่ว่างเว้น
"นี่... ขนาดจะตื่นเต้นถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" เมิ่งจื้อซานรับรู้ความรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่ผีเสื้อพิษศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีส่งผ่านเข้ามาในจิตใจ จึงพลันรู้สึกประหลาดใจยิ่ง
"กลับมา!" เมิ่งจื้อซานพยายามเรียกผีเสื้อพิษศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีให้กลับมายังข้างกาย แต่กลับไม่ได้รับการตอบสนองใด ๆ เลย?
สายตาของผีเสื้อพิษศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีในตอนนี้จดจ่ออยู่กับต้นสามใบพันพิษเพียงแห่งเดียว มิหนำซ้ำยังไม่มีทีท่าจะยอมจากไป
"เป็นอย่างไรบ้าง? มิสเมิ่งจะแลกหรือไม่?" หลินหรานเบ้ปากยิ้มเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือลูบปีกของผีเสื้อพิษศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสี ปรากฏว่านางไม่ได้หลบหลีก ทำให้แม้แต่หลินหรานเองก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้
ดูเหมือนต้นสามใบพันพิษนี้จะมีแรงดึงดูดต่อสัตว์อสูรสายพิษอย่างมหาศาลจริง ๆ
"เจ้าได้ของสิ่งนี้มาจากไหนกันแน่?" เมิ่งจื้อซานถามเสียงเข้ม
"เรื่องนี้ช่วยบอกไม่ได้หรอก สรุปสั้น ๆ ก็แค่ว่า จะแลกหรือไม่แลก? ถ้าเจ้ายังยืนกรานไม่แลก ก็เลิกกันเถอะ เลือดนี้แบ่งกันคนละครึ่ง แล้วเจ้าก็ไปเถอะ"
เสียงหลินหรานเพิ่งจะตกลง มือของเขาก็เก็บต้นสามใบพันพิษกลับเข้าไปยังแหวนดาราทันที
เมื่อต้นสามใบพันพิษหายไป ผีเสื้อพิษศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีที่เพิ่งหลงใหลอยู่ก็อึ้งงันไปชั่วขณะ แล้วเริ่มร้อนรน ร้องจ๊าก ๆ ใส่หลินหราน ท่าทางแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน