"เฮ้อ ช่างมันเถอะ แม้จะรู้ล่วงหน้าว่าข้างในนั้นอันตรายแค่ไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ต้องเข้าไปอยู่ดี"
"อย่างนี้ก็ดี มีความคาดหวังเป็นเครื่องเตือนใจบ้าง"
หลินหรานยิ้มเบา ๆ แล้ววางหนังสือที่บันทึกเรื่องราวของจอมยุทธ์สูงสุดแห่งเผ่าอวิ๋นกลับเข้าที่เดิม
ส่วนบันทึกประวัติศาสตร์อื่น ๆ ของเผ่าอวิ๋น หลินหรานก็ไม่มีความสนใจอีกต่อไป
จากนั้นเขาจึงเดินเพลิน ๆ รอบหนึ่งภายในคลังสมบัติของเผ่าอวิ๋น ก่อนเดินออกมา
ขณะนี้อวิ๋นเฟิงยังคงรออยู่ที่ปากทางเช่นเดิม เพียงแต่เวลารอนานเกินไปหน่อย เขาจึงนั่งขัดสมาธิอยู่กับที่ หลับตาบำเพ็ญพลังไปชั่วขณะ
หลินหรานที่เพิ่งออกมาจากคลังสมบัติเผ่าอวิ๋น สังเกตเห็นว่าอวิ๋นเฟิงกำลังพยายามหลอมรวมพลังงานสายแสง จึงไม่รบกวน แค่ยืนมองดูเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง
เพราะหลังจากคราวที่ประมุขเผ่าอวิ๋นเดินทางสู่การบำเพ็ญที่ผิดพลาดครั้งนั้น อวิ๋นเฟิงก็ไม่กล้าอัดบีบพลังงานสายแสงอย่างฝืนอีก ตอนนี้เขาใช้วิธีที่หลินหรานให้มา ค่อย ๆ หลอมรวมพลังงานสายแสงอย่างนุ่มนวลทีละน้อย
แต่น่าเสียดายที่ขั้นตอนนี้ช่างยากยิ่งนัก ทุกครั้งที่ใกล้จะสำเร็จ ก็จะขาดอีกเพียงเสี้ยวเดียว ไม่ต่างอะไรจากสถานการณ์ที่หลินหรานเคยเจอมาก่อนแม้แต่น้อย
"ฮึ!~"
อวิ๋นเฟิงพ่นลมหายใจยาว ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ
"โอ้? ท่านหลิน เจ้าออกมาแล้วสินะ"
อวิ๋นเฟิงเพิ่งลืมตาก็เห็นหลินหรานยืนอยู่ด้านข้าง จึงรีบลุกขึ้นกล่าวทันที
"ออกมาได้สักพักหนึ่งแล้ว ข้าได้เฝ้าดูการบำเพ็ญของเจ้าอยู่พักหนึ่ง" หลินหรานยิ้มกล่าว