"เบิ้ม!~"
ในบัดดลนั้นเอง เม็ดพิษที่อยู่ในกำมือของผีเสื้อพิษศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีก็ระเบิดพลังอันมหาศาลออกมา กระชากผีเสื้อพิษศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีกระเด็นไปไกล ขณะที่เม็ดพิษทั้งก้อนก็ค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีม่วงจนกลายเป็นสีดำ แล้วแล่นลอยขึ้นไปกลางแข้นฟ้า
"ดูท่าจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ภายในเม็ดพิษนี้มีความอาฆาตอันยิ่งใหญ่ของงูพิษมังกรร้ายกาจตนนั้นตั้งแต่ยังมีชีวิตอยู่ หากไม่ขจัดความอาฆาตเหล่านี้เสียก่อน ย่อมไม่มีทางซึมซับได้เลย"
หลินหรานมองไปยังเม็ดพิษสีดำที่ลอยอยู่กลางอากาศ คิ้วขมวดเล็กน้อย กล่าว
"ถ้าเช่นนั้น ทำไมเมื่อครู่ตนที่สืบสายเลือดเดียวกันถึงซึมซับได้ หรือว่าจะเป็นทายาทกันแน่" เมิ่งจื้อซานถามอย่างแปลกใจ
"จากที่เห็นตอนนี้ น่าจะเป็นเช่นนั้นจริง ยิ่งไปกว่านั้น ความอาฆาตนี้ดูท่าจะมุ่งเป้าไปที่มนุษย์โดยเฉพาะ" หลินหรานพยักหน้าเบา ๆ กล่าว
"แล้วจะขจัดความอาฆาตเหล่านี้อย่างไร..."
เมิ่งจื้อซานมองไปที่หลินหราน แล้วบังเอิญสังเกตเห็นดวงตาของเขาเข้า ตัวสะดุ้งเฮือก รีบกล่าวว่า "เจ้า... ดวงตาของเจ้ากลายเป็นสีแดงชาดไปแล้ว!"
"ข้าเคยบอกไว้แล้ว หากเป็นเมื่อก่อนอาจไม่มีทาง แต่ตอนนี้น่ะหรือ ข้ามีวิธีขจัดความอาฆาตนี้ แถมยังใช้มันให้เป็นประโยชน์แก่ข้าได้อีกด้วย!"
"ส่วนเรื่องดวงตานั้น เป็นเพราะข้าได้เรียนรู้วิชาลับโบราณอีกหนึ่งสาย จงมองให้ดี ๆ นับแต่นี้!"
แค่เสียงของหลินหรานจางหาย เกราะพลังดวงดาราสีแดงชาดแบบกลายเป็นรูปธรรมก็ผุดขึ้นปกคลุมทั้งร่าง เส้นผมยาวสนิทของหลินหรานก็เปลี่ยนเป็นสีแดงชาดในบัดดล กลิ่นอายมารอันทรงพลังระเบิดออกมาฉับพลัน