พอรับประทานอาหารเสร็จ หลินหรานและพวกจึงออกจากภัตตาคาร
“พรุ่งนี้ก็ถึงเวทีแข่งแล้ว แม้กติกาโดยรวมจะยังเป็นการจับฉลากสุ่มแล้วประมือแบบหนึ่งต่อหนึ่งเหมือนเดิม แต่คงไม่มีการจับคู่เจอคนในภาคเดียวกันอีกแล้วสินะ” ซือถูเฟิงพูดไปพลางเดินไปพลาง
“น่าจะใช่ คงจะจับคู่กับผู้เข้าแข่งขันจากภาคอื่นทั้งหมด อย่างน้อยกติกาในอดีตก็เป็นเช่นนี้” ซูเสี่ยวไต่ความคิดชั่วครู่แล้วกล่าว
“งั้นไปกันเถอะ ไปฝึกฝนกันที่สังเวียนต่อสู้ บางทีอาจได้เจอผู้เข้าแข่งขันจากภาคอื่นพอดี ก็ได้เห็นแกตา”
จากนั้นทุกคนจึงมุ่งหน้าสู่สังเวียนต่อสู้
ขณะที่หลินหรานและพวกใกล้เข้าไปถึงสังเวียนต่อสู้ ด้านหน้าก็มีคนห้าคนเพิ่งเดินออกมาจากภายในพอดี สองคณะจึงเจอหน้ากันโดยตรง
“นั่นไง ผู้เข้าแข่งขันภาคใต้ที่มาถึงเป็นลำดับสุดท้ายเมื่อกี้”
“ได้ยินท่านผู้อาวุโสว่านว่า ในนี้มีเจ้าหนึ่งที่ระดับพลังเลิศเลอมาก ไปทักทายสักหน่อยไหม?”
“ก็ได้ ยังไงการทักทายก็ไม่เสียหายอะไร แถมได้แวะดูด้วยว่าเจ้าที่ทำให้ท่านผู้อาวุโสว่านชื่นชมไม่หยุดนั้น หน้าตาเป็นอย่างไร”
“งั้นไปดูกันเถอะ”
ทั้งห้าจึงพุ่งตรงมาหาหลินหรานและพวกทันที
“สวัสดีท่านทั้งหลาย พวกข้าคือผู้เข้าแข่งขันจากภาคกลาง!” ชายชุดวอร์มสีน้ำเงินผู้นำหน้าพร้อมด้วยอีกสี่คนเบื้องหลัง ยกกำประนมทักทายหลินหรานและพวก