แม้มู่หรงชิวจะทราบมาก่อนแล้วว่าหลินหรานครอบครองสิ่งที่เรียกว่าร่างอัสนีบาตเจ็ดเทพ แต่ในตอนนั้นได้เห็นกันเพียงผ่านจอภาพเท่านั้น ไม่เคยสัมผัสด้วยตนเองมาก่อนเลย แม้แต่ยังเคยคิดว่าอาจเป็นเพียงเอฟเฟกต์ที่ถูกขยายให้ดูอลังการ แท้จริงแล้วคงไม่มีพลังรบมากนัก
แต่บัดนี้ที่ได้เห็นด้วยตาตนเอง มู่หรงชิวจึงได้เข้าใจแท้จริงแล้วว่าร่างอัสนีบาตเจ็ดเทพนี้ทรงพลังเพียงใด ในใจยังเกิดความโลภขึ้นมาโดยพลัน ต้องช่วงชิงวิชาลับโบราณที่ทรงพลังเช่นนี้มาให้ได้ เมื่อนั้นระดับพลังของนางก็จะก้าวขึ้นอีกชั้น
ทว่าเหล่ามารบุรุษอีกผู้หนึ่งที่อยู่เคียงข้างมู่หรงชิวกลับคิดไม่เช่นนั้น เหตุที่ประมุขวิหารฝากหน้าที่พิเศษให้เขาค้นหาร่องรอยของสัตว์อสูรทั้งสองตัว ก็เพราะมารบุรุษผู้นี้มีนิสัยระมัดระวังยิ่ง ทำการใดก็มั่นคงแน่นอน โดยปกติแล้วแทบไม่เคยพลาด
ดังนั้นในสายตาของเขา เมื่อหลินหรานปรากฏกายขึ้นที่นี่โดยไม่มีสาเหตุ และยังสามารถปลดปล่อยพลังที่ทรงฤทธิ์เช่นนี้ออกมาได้ สีหน้าจึงเปลี่ยนเป็นหนักอึ้งทันที ตั้งใจจะพามู่หรงชิวถอนตัวก่อน
"ไป! เจ้านี่ระดับพลังสูงเกินคาด หากเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นจะทำเช่นไร" มารบุรุษเก้าดาวเอ่ยกับมู่หรงชิวอย่างเอาจริงจัง
"อะไรนะ? เจ้าสมองบูดหรือเป็นอย่างไร เขาแม้จะเก่งก็เพียงคนเดียวเท่านั้น! แถมยังไม่แม้แต่จะอัญเชิญสัตว์อสูรออกมา"
"ยิ่งกว่านั้น เจ้ากับข้าต่างเป็นมารบุรุษเก้าดาว ต่างก็ครอบครองวิชามารอันทรงพลัง ข้ายังมีวิชามิ่งอ๋องอันเป็นมรดกสืบทอดของตระกูลมู่หรง รวมพลังทั้งหมดเข้าด้วยกัน รับมือหลินหรานผู้นี้จะไม่เหลือเฟือหรือ?"