“งั้นวิชานี้มันคือวิชาลับโบราณของตระกูลเซี่ยงแห่งภาคตะวันออกจริง ๆ ใช่ไหม” เมิ่งจื้อซานถามด้วยความสงสัย
“ไม่ผิด ชื่อของมันคือคำสาปโลหิตนรก” หลินหรานเก็บลูกแก้ววิญญาณมารเข้าไปในแหวนดาราแล้วกล่าว
“จริง ๆ มีคำถามหนึ่งที่อยากถามมานานแล้ว เจ้าได้วิชาบังลมเชียนยวน และคำสาปโลหิตนรกนี้มาได้อย่างไรกันแน่”
“วิชาลับโบราณสองนี้ต่อเผ่าพันธุ์นับหมื่นและตระกูลเซี่ยงล้วนสำคัญยิ่ง ย่อมไม่มีทางเผยแพร่ออกภายนอกแน่ ๆ หรือว่าจะหาได้จากที่อื่น”
“ฮ่าฮ่า! คำถามนี้เหรอ... จะอธิบายยังไงดีนะ...”
“ข้าจะพูดตรง ๆ อย่างนี้ก็แล้วกัน จริง ๆ รวมถึงตำราพิษมายาเงาของเจ้าด้วย วิชาลับโบราณที่สามารถควบคุมพลังงานแห่งคุณสมบัติได้เหล่านี้ ล้วนเป็นวิชาลับโบราณอันแกร่งกล้าที่สืบทอดมาจากหนึ่งแสนปีก่อน เจ้าน่าจะเคยได้ยินเรื่องห้าจื่อจุนแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ในยุคโบราณแล้วใช่ไหม”
“จริง ๆ แล้วร่างสายฟ้าเจ็ดผู้ศักดิ์สิทธิ์ของข้า รวมถึงวิชาลับโบราณของตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในอีกสี่ภาค ล้วนถูกสร้างขึ้นโดยห้าเผ่าพันธุ์มนุษย์ผู้นั้น”
“ต่อมาห้าจื่อจุนแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ล่มสลายไป แต่วิชาลับโบราณของห้าจื่อจุนทั้งห้าก็ยังคงสืบทอดมาถึงปัจจุบัน หากแต่ปัจจุบันในดาวทะเลคราม ยกเว้นตระกูลอวิ๋นแล้ว ตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดที่เหลือนั้น สิ่งที่ครอบครองล้วนเป็นเพียงฉบับไม่สมบูรณ์ ฉบับสมบูรณ์แท้จริงของวิชาลับโบราณแห่งจื่อจุน ทั้งหมดอยู่ในอาณาจักรลับทั้งสิ้น”
“ร่างสายฟ้าเจ็ดผู้ศักดิ์สิทธิ์ของข้าก็ได้มาจากอาณาจักรลับแห่งภาคใต้ บัดนี้เจ้าน่าจะเข้าใจแล้วกระมัง”