หลินหรานไม่ได้ตอบสิ่งใด เพียงเงียบงันอยู่ชั่วครู่
เหตุการณ์ที่มังกรบรรพบุรุษหวงม่วงเล่าให้ฟังนั้น ย่อมต้องไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนจริง ๆ เพราะที่นั่นคือแดนลึกกลางมหาสมุทร ไม่ต้องพูดถึงว่าจะเดินทางไปถึงได้อย่างไร แม้ไปถึงก้นสุดของทะเลชิงหลิงแล้ว การจะค้นหาโบราณสถานก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
ยิ่งกว่านั้น มีข่าวลือว่าที่นั่นยังมีสัตว์อสูรระดับกึ่งสัตว์เทพด้วย หากพวกมันโจมตีหลินหราน ในบรรดาสัตว์อสูรที่สู้ได้บนผืนน้ำก็มีเพียงหงส์เพลิงแสงเซียนเท่านั้น สัตว์อสูรตนอื่นไม่อาจใช้พลังสู้รบได้ แม้แต่จะอัญเชิญออกมาก็ไม่ได้เลย
กล่าวคือ นอกจากการอัญเชิญหงส์เพลิงแสงเซียนแล้ว วิธีรบหลักของหลินหรานก็เหลือเพียงวิชาลับโบราณ "ผูกวิญญาณ" ที่จะยืมพลังของสัตว์อสูรมาใช้ในช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ผูกวิญญาณได้เพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น การเลือกจังหวะจึงสำคัญอย่างยิ่ง
ถ้าจะไป ก็จริง ๆ ต้องวางแผนให้ดีเสียก่อน
"เอ่อ..."
"ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะไปโบราณสถานแห่งนี้!"
หลินหรานครุ่นคิดอยู่ชั่วหนึ่ง แล้วเอ่ยกับมังกรบรรพบุรุษหวงม่วง
"ดี แล้วจงไป แต่ต้องระวังภัยให้ดี ทะเลชิงหลิงไม่ใช่เรื่องเล่นเลยนัก ยิ่งโดยเฉพาะบริเวณแดนลึก"
เมื่อเห็นหลินหรานตอบรับ มังกรบรรพบุรุษหวงม่วงก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
"วางใจเถิด ข้าตัดสินใจไปแล้ว ย่อมเตรียมพร้อมรับมือทั้งชีวิตและความตายไว้แล้ว" หลินหรานพยักหน้าอย่างจริงจัง
"อ้อ ถูกแล้ว สัตว์อสูรสายน้ำผู้ครองมหาสมุทรในยุคโบราณที่เจ้าเพิ่งเอ่ยถึงน่ะ เป็นสัตว์อสูรสายน้ำแบบใดกันแน่" หลินหรานถามอย่างแปลกใจ