"ว่าแต่ เจ้าเมืองเหยา ตระกูลมู่หรงตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?" หลินหรานตาเป็นประกาย รีบถามขึ้นทันที
เพราะหลังจากที่เขาจัดการกับเยว่เทียนเหินเสร็จ ก็จากเมืองอวิ๋นเหอไปโดยตรง ยังไม่รู้เลยว่าตระกูลมู่หรงตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง
"จวนของพวกเขาถูกเรายึดไว้แล้ว ทุกคนในตระกูลมู่หรงต่างก็ออกจากเมืองอวิ๋นเหอไปหมด รวมถึงตระกูลเยว่ด้วย แต่จะไปอยู่ที่ไหนก็ไม่ทราบได้"
"แต่คิดว่าเรื่องนี้คงทำให้ตระกูลมู่หรงสิ้นชื่อลงจริง ๆ เมืองอวิ๋นเหอไม่ต้อนรับพวกเขาอีกต่อไปตลอดกาล" เยว่เฟิงถอนหายใจเบา ๆ พลางกล่าว
"น่าเสียดายจริง ๆ ถ้าพวกเขาไปร่วมมือกับพวกปีศาจจะทำอย่างไร?" หลินหรานได้ยินว่าตระกูลมู่หรงหายสาบสูญไป ก็พูดด้วยความเป็นห่วง
"ไม่ตัดความเป็นไปได้นั้นทิ้ง เราจึงเพิ่มการเฝ้าระวังในเมืองอวิ๋นเหอให้แน่นหนาขึ้น พร้อมกับสืบหาตามยอดเขาและถ้ำต่าง ๆ รอบเมืองอวิ๋นเหอ แถมยังติดต่อท่านมหานครแห่งเมืองเยว่หลิน เมืองหลินไห่ และเมืองเสวียนจงให้ช่วยกันตามหาด้วย เพื่อหาที่ตั้งของสำนักมารดำหรือไม่ก็คนของตระกูลมู่หรง"
"น่าเสียดายที่หาไม่พบ แต่ก็ไม่ต้องกังวลมากเกินไป ข้าได้รับข่าวว่า มู่หรงเหยียนแก่ ๆ นั่นได้รับบาดแผลสาหัส ระดับพลังร่วงลงอย่างหนัก ตอนออกจากเมืองอวิ๋นเหอทำได้เพียงประคองไว้ที่เก้าดาว หรืออาจจะต่ำกว่านั้นด้วยซ้ำ"
"ส่วนสำนักมารดำก็เสียหายยับเยน เหล่ามารทั้งเก้าเหลือเพียงสองตน สองตนนั้นก็บาดเจ็บสาหัส ส่วนนายสำนักปริศนานั้น ตอนบุกเมืองอวิ๋นเหอก็ไม่เคยลงมือ คิดว่าไม่น่าจะบุกเดี่ยว ดังนั้นช่วงนี้คงไม่เกิดเรื่อง" เยว่เฟิงสีหน้าจริงจังกล่าว