“ได้ ตราบใดที่เจ้าสามารถนำมันมาให้ได้ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป บาตรกรรมระหว่างข้ากับเจ้าจักล้างสิ้น!” เทพมังกรมารเลือดกล่าวอย่างตื่นเต้น
“ดี!” หลินหรานพยักหน้าอย่างจริงจัง
ในเมื่อครั้งนั้นหลินหรานไม่รู้เรื่องอะไรเลย การฆ่าบุตรของเทพมังกรมารเลือดโดยบังเอิญ คือการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดที่หลินหรานเคยทำมา ด้วยเหตุนี้หลินหรานจึงตัดสินใจจะช่วยเหลือมัน มิฉะนั้นแม้มันจะอยู่ใต้บังคับบัญชาของเทพมังกร ก็คงไม่ทำอันตรายแก่ตนอย่างไร
แต่ในใจของหลินหรานก็ยังคงร้อนใจ รู้สึกเหมือนมีหนี้บุญคุณติดค้างอยู่กับมัน
ส่วนมังกรบรรพบุรุษหงส์ม่วงที่ยังคงเล่นกับหงส์เพลิงแสงเสวียนอยู่ข้าง ๆ นั้นยังไม่รู้เรื่องเลย ไม่รู้เลยว่ามนุษย์ตรงหน้านี้ได้เริ่มสนใจในแก่นเลือดของมันแล้ว
“ส่วนเจ้านี่ เจ้าแตกต่างจากพวกมันทั้งหมด เจ้าไม่ได้อยู่ในอาณาจักรลับ หากแต่มีชีวิตอยู่ได้อย่างแท้จริงภายใต้ขอบเขตของพลังวิถีแห่งสวรรค์มานานถึงหนึ่งแสนปี” หลินหรานหันไปมองหงส์เพลิงโชติแล้วกล่าว
ทั้งสัตว์อสูรดอกกุหลาบและเทพมังกรมารเลือดล้วนได้เข้าไปอยู่ในรอยแยกกาลอวกาศที่เทพมังกรสร้างขึ้นด้วยพลังกาลอวกาศของเทพมังกรโดยบังเอิญ จึงรอดพ้นจากพลังวิถีแห่งสวรรค์มาได้
แต่หงส์เพลิงโชติตนนี้แตกต่างออกไปสิ้นเชิง มันอาศัยอยู่ที่เขาไฟมาโดยตลอด ไม่เคยเข้าไปในรอยแยกกาลอวกาศใดเลย
ยิ่งไปกว่านั้น เหตุใดเขาไฟแห่งนี้จึงดำรงอยู่ได้ตลอดมา ในยุคโบราณทั้งห้าแดนใหญ่ล่มสลายไปหมด กลับเหลือเพียงเขาไฟเพียงแห่งเดียว ยิ่งทำให้หลินหรานสับสนอย่างมาก