เมื่อได้ฟังคำบรรยายของสัตว์เทพโบราณทั้งสามจบลง หลินหรานก็เข้าใจทุกอย่างโดยพองาม รู้แล้วว่าเหตุใดพวกมันจะหลุดรอดจากพลังวิถีแห่งสวรรค์และมีชีวิตรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้
ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะพลังของท่านเทพมังกร ในบรรดาสามตัว นกฟีนิกซ์เพลิงแรงกล้าถือเป็นกรณีพิเศษที่สุด ไม่เพียงได้รับความช่วยเหลือจากพลังของเทพมังกร ยังบังเอิญได้รับการคุ้มครองจากพลังของศิลาสถูปอีกชั้นหนึ่ง ทำให้ฟื้นคืนพลังระดับสัตว์เทพได้อีกครั้ง น่าเสียดายที่ชีวิตไม่ได้ฟื้นคืนมาด้วย เนื้อกายจึงห้ามพ้นจากภูเขาเปลวเพลิงแม้เพียงครึ่งก้าว
ส่วนอีกสองตัวที่อยู่ในชิ้นส่วนมิติแห่งห้วงเหวสายฟ้ากึกก้อง คือมังกรทองนรกสายฟ้ากับสัตว์อสูรวิญญาณมืดมน ที่ยังคงรักษาระดับพลังระดับสัตว์เทพเอาไว้ได้ ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะตลอดหนึ่งแสนปีที่ผ่านมาทั้งสองไม่เคยออกจากที่นั่นเลย
จึงไม่เคยถูกพลังวิถีแห่งสวรรค์สังเกตเห็น พลังจึงยังคงอยู่ครบถ้วน ทั้งสองอาจนับเป็นดวงที่โชคดีที่สุดก็ได้
แต่หนทางแห่งความเสียดายคือ แม้ทั้งสองจะยังมีระดับพลังระดับสัตว์เทพ ก็ไม่อาจเดินทางมายังดาวทะเลครามในความเป็นจริงได้ เพียงก้าวออกมาก็ต้องเผชิญภัยที่ถูกพลังวิถีแห่งสวรรค์ตรวจพบ หากปรารถนาจะออกมาจริง ๆ ก็คงทำได้เพียงแบบเดียวกับนกฟีนิกซ์เพลิงแรงกล้า คือผนึกระดับพลังของตนไว้กว่าครึ่ง จึงจะสำเร็จ
"อ๋อ ถ้าพวกเจ้าในฐานะสัตว์อสูรระดับเทพเซียนมีความสามารถผนึกระดับพลังของตนเองไว้ครึ่งหนึ่งได้ แล้วมนุษย์จอมสูงสุดจะทำเช่นนั้นได้หรือไม่?" หลินหรานพลันเบิกตากว้าง หันไปมองนกฟีนิกซ์เพลิงแรงกล้าแล้วถามขึ้น
ยิ่งคิดยิ่งเห็นว่า จื่อจุนแห่งตระกูลหยุนในครั้งนั้น ได้ใช้วิธีใดไม่เป็นที่รู้จักบังคับตัวเองให้หลุดรอดจากพลังวิถีแห่งสวรรค์ บัดนี้เมื่อได้ฟังนกฟีนิกซ์เพลิงแรงกล้าเล่าว่าสามารถผนึกระดับพลังของตนไว้ มิให้ถูกพลังวิถีแห่งสวรรค์ตรวจพบได้