"ให้ตายเถอะ! สัตว์อสูรทรงพลังเหลือเกิน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!"
"ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่มีสัตว์อสูรระดับเทพเซียนแฝงตัวอยู่? การต่อสู้ของสัตว์อสูรในระดับนี้ ไม่กลัวว่าจะไปปลุกมันให้ตื่นขึ้นมาหรือ ตอนนั้นเราทุกคนต้องตายกันหมด"
"กลัวหรือ? กลัวแล้วเจ้าจะกล้าออกไปขัดขวางไหมเล่า? เจ้าเห็นไหมว่าสัตว์อสูรสองตัวนั้นอยู่ในระดับใด? ล้วนเป็นสัตว์อสูรสายเลือดขั้นเก้าทั้งคู่ ไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่มองดูเงียบ ๆ ก็พอ"
"คิดว่าคงกำลังแย่งชิงอะไรสักอย่างอยู่ล่ะมั้ง พวกเจ้าเห็นนักฝึกสัตว์หนุ่มนั่นไหม ดูเหมือนจะเป็นคนในตระกูลใหญ่ ต่อให้ภายหลังสัตว์อสูรพวกนั้นถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจริง ก็มีคนพวกนั้นรับมืออยู่ เราคงไม่เป็นไร"
โดยไม่รู้ตัว ผู้คนมากมายก็มารวมตัวกันอยู่รอบ ๆ แต่ทุกคนนิ่งดูเงียบ ๆ ไม่มีใครยอมออกไปห้ามปรามสักคน เพราะไม่ว่าจะเป็นใครที่มาที่นี่ได้ ต่างก็หวังจะได้รับผลประโยชน์ไม่มากก็น้อย แค่คิดจะนั่งดูแล้วฉวยโอกาสตอนที่ทั้งสองฝ่ายบาดเจ็บก็พอ
หลินหรานที่อยู่ด้านข้างก็เช่นกัน ไม่มีความคิดที่จะลงมือแม้แต่น้อย สิ่งที่ทำให้นักฝึกสัตว์ผู้ทรงพลังสองคนต้องลงมือแย่งชิงกันถึงเพียงนี้ จะเป็นอะไรได้เล่า?
อีกทั้งหลินหรานก็สังเกตเห็นแล้วว่านักฝึกสัตว์สองคนนั้นแท้จริงหาใช่นักฝึกสัตว์เก้าดาวไม่ เป็นเพียงนักฝึกสัตว์แปดดาวเท่านั้น นับว่าโดยรอบคงมีผู้แข็งแกร่งระดับเก้าดาวที่ซ่อนตัวอยู่อีกมาก พวกเขาล้วนยังไม่ลงมือ แล้วหลินหรานจะไปวุ่นวายเรื่องของคนอื่นทำไม