“คำราม! ——”
ราชาหมีนรกตัวนี้บัดนี้ผิวหนังแหวกแตกเป็นรยางค์ทั่วทั้งร่าง เลือดจำนวนมากไหลรินไม่หยุดจากรอยแตกลึก ทำให้มันส่งเสียงคำรามด้วยความทรมานสุดขีด
พื้นดินยังมีรอยแยกขนาดมหึมา นั่นคือถิ่นหลับใหลของราชาหมีนรกตัวนี้
แต่ดูเหมือนมันยังไม่ผ่านการก้าวขั้นสำเร็จโดยสมบูรณ์ เพราะตามการรับรู้ของเครื่องระบุสัตว์เลี้ยงในพิภพจิตของหลินหราน ณ บัดนี้ ราชาหมีนรกตัวนี้ยังคงอยู่เพียงระดับยอดสุดของขั้นเก้าเท่านั้น
“ไม่ทันได้...”
หลินหรานมาถึงเป็นคนแรกและซ่อนตัวได้ดีเยี่ยม จึงมองเห็นความเปลี่ยนแปลงของราชาหมีนรกได้อย่างชัดเจนทุกประการ
ชั่วเวลาเพียงแวบเดียว ผิวหนังที่แตกร้าวของราชาหมีนรกเริ่มหายสนิท เลือดก็ค่อย ๆ หยุดไหล ราชาหมีนรกคำรามต่ำๆ ด้วยความเจ็บปวด พลังอันทรงฤทธิ์มหาศาลระเบิดพุ่งออกมาจากภายในร่าง
ฟ้ามืดครึ้มไปด้วยเมฆดำทันที ปรากฏฟ้าผ่าลมปราณโหวกเหวกโดยไร้สัญญาณใดๆ
เมื่อแผลเริ่มหายสนิท ความทรมานที่ราชาหมีนรกต้องแบกรับก็ทุเลาลงมาก หมัดทั้งสองของมันแดงก่ำผิดธรรมดา ในปากก่อตัวเป็นลำแสงดำอันทรงพลังยิ่ง แล้วพ่นออกไปยังแว่นฟ้ากลางอากาศ
ทันทีนั้นเมฆดำเบื้องบนถูกทำลายกระจาย แต่พลังสายฟ้าฟ้าผ่าอันทรงฤทธิ์ก็เริ่มโต้กลับทันที คืนเคว้งใส่ราชาหมีนรกไม่หยุด ทุกครั้งที่ถูกกระหน่ำ แผลที่เพิ่งหายสนิทบนร่างของมันก็แตกออกใหม่
แต่มันฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว และเลือดที่ไหลจากแผลฉีกขาดใหม่ก็ไม่ใช่สีแดงชาดอีกต่อไป หากแต่เป็นสีทอง