หลินหรานก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เมื่อมีสองคนนี้ช่วยปิดทางไว้ แม้ผู้เฒ่าผมขาวผู้นั้นจะเก่งกาจเพียงใด ก็ไม่มีทางแตกร่างข้ามพื้นที่มาตามล้างพวกเขาได้
ตอนนี้แหละคือโอกาสหนีที่เลิศที่สุด!
"หนี!"
หลินหรานรื้อถอนเกราะพลังดวงดาราทันที แล้วอัญเชิญหมาจันทรามายาออกมา
"ขึ้นหลังหมาจันทรามายาทุกคน เราต้องออกจากที่นี้โดยเร็ว" หลินหรานพูดจบก็กระโดดขึ้นหลังสัตว์อสูรทันที
อีกสี่คนทำเช่นเดียวกัน รื้อถอนเกราะพลังดวงดาราแล้วกระโดดขึ้นไป
ทันใดนั้นแสงสีเขียวเข้มก็เปล่งประกายจากทั่วร่างหมาจันทรามายา พุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่เทือกเขาชิงหยุนดั่งสายฟ้า
"จะหนีไปไหน!"
อีกสี่คนหนีไปก็ปล่อยได้ แต่หลินหรานต่างหากคือหมากที่สำคัญที่สุด ของวิญญาณเทพบนร่างเขาต้องได้มาโดยพฤตินัย
ผู้เฒ่าผมขาวจึงไม่เอาใจใส่ท่านผู้ทรงเกียรติเสื้อคลุมดำกับว่านชิงเฟิงเลย พุ่งตรงเข้าทางที่หมาจันทรามายามุ่งหนีไป
"ฮึ! หรือเจ้าจะมองพวกข้าเป็นเพียงของประดับ?" ท่านผู้ทรงเกียรติเสื้อคลุมดำชักดาบปีศาจไม้บรรทัดดำขึ้น ฟันหนึ่งทีใส่ผู้เฒ่าผมขาวทันที
ใบดาบยักษ์สีดำก่อตัวขึ้นทันที ฟันตรงหัวของผู้เฒ่าผมขาว
ปฏิกิริยาของผู้เฒ่าผมขาวก็รวดเร็วนัก ร่างกระโดดหลบได้อย่างฉับพลัน แต่กลับไม่เลือกโต้ตอบ ยังคงไล่ตามหลินหรานต่อไป
ว่านชิงเฟิงข้าง ๆ ย่อมนั่งดูดายไม่ได้ ความคิดขยับ พื้นทางเบื้องหน้าแตกร้าวทันที กระดองเต่ายักษ์โผล่พ้นจากใต้พื้นขึ้นมา