“เจ้าหนูนี่! ทำได้เยี่ยมจริง ๆ!”
“จากนี้ไปในภาคใต้ เจ้าก็คือผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งวัยหนุ่มสาวแล้ว” ซือถูเซียวมองหลินหรานด้วยแววตาชื่นชมอย่างล้นเหลือ
ต้วนเทียนเฟิง หลิวอวิ๋นเซวียน และเหล่าคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ต่างชื่นชมหลินหรานไม่หยุดเช่นกัน
จากนั้นหลังพูดคุยกันสักพัก คณะก็ตกลงเดินทางกลับทันที โดยทิ้งเหล่าผู้แข็งแกร่งระดับเก้าดาวไว้ที่นั่น
“เจ้าก็รีบกลับเถิด ธุระที่เหลือข้างหน้าอันตรายเกินไป” ซือถูเซียวหันมามองหลินหรานแล้วกล่าว
ขณะนี้เมืองอวิ๋นเหอกำลังถูกพวกมารล้อมโจมตีอยู่ เหล่าผู้แข็งแกร่งระดับเก้าดาวอย่างพวกเขา นอกจากจะมารับผู้เข้าประลองที่เลื่อนขั้นสำเร็จกลับแล้ว เป้าหมายหลักจริง ๆ ยังเพื่อสังหารพวกมารเหล่านี้
ดังนั้นทุกคนจึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปช่วยเหลือทันที
“ข้ายังมีธุระส่วนตัวเล็กน้อย ต้องไปจัดการเดี๋ยวนี้”
เมื่อปฏิบัติภารกิจสำเร็จแล้ว ใบหน้าของหลินหรานกลับเคร่งเครียดขึ้นทันที พลางมองไปยังทุกคนแล้วกล่าว
“อะไรนะ?” ซือถูเซียวและเหล่าคนอื่นต่างงงงวยไปหมด
แต่หลินหรานไม่ได้อธิบายอะไรมาก ดวงตาเปล่งประกายฆาตสังหารเข้มข้น จากนั้นปลดปล่อยเกราะพลังดวงดาราออกมา แล้วพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยตรง
“เจ้าหนูนี่ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่”
“ไม่ทราบเหมือนกัน แต่รู้สึกได้ว่าฆาตสังหารของมันหนักหน่วงมาก เหมือนจะไปแก้แค้นอะไรสักอย่าง?”
“ช่างมันเถอะ ด้วยระดับพลังของมัน คงไม่มีอันตรายหรอก พวกเรารีบไปช่วยเหลือกันดีกว่า”
ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างสับสนกับการกระทำของหลินหราน แต่สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องเอาชนะพวกมารให้ได้ก่อน ทุกคนจึงพุ่งทยานไปยังเมืองอวิ๋นเหออย่างรวดเร็ว