เมื่อได้ยินถ้อยคำของหลินหราน ปีศาจเถาเขาดวงดาวก็ชะงักไปอย่างชัดเจน ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองหลินหราน สำรวจเขาอยู่ตลอด ขณะเดียวกันสมองเล็ก ๆ ของมันก็กำลังคำนวณอย่างเงียบ ๆ
"คิดได้หรือยัง? ข้าไม่ได้มีเวลารอเจ้าอีกมากนัก" หลินหรานเอ่ยอย่างเรียบเฉย
ในที่สุด ปีศาจเถาเขาดวงดาวหลังจากผ่านการตัดสินใจอันยุ่งยาก ก็ยอมจำนน ออกจากแขนของหลินหราน และร่วงลงสู่พื้นดิน
"ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเจ้า ข้ายังจับได้อยู่หมัด"
หลินหรานยิ้มเล็กน้อย แล้วรีบหยิบเกราะกลืนกินสีม่วงทองออกมาสวมใส่อีกครั้ง
พร้อมกันนั้น ทันทีที่เกราะกลืนกินสีม่วงทองปรากฏ ปีศาจเถาเขาดวงดาวก็ดูดติดอยู่บนเกราะทันที สีหน้าของมันดูเพลิดเพลินยิ่งนัก
"เอาล่ะ ในที่สุดก็สำเร็จ!"
เมื่อหลินหรานแน่ใจว่าปีศาจเถาเขาดวงดาวดูดติดแน่นบนเกราะกลืนกินสีม่วงทองแล้ว เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หากเมื่อครู่แม้แต่เกราะกลืนกินสีม่วงทองยังไม่สามารถดึงดูดมันได้ล่ะก็ คงยุ่งยากมากทีเดียว
"เมื่อเจ้าได้ทำให้ปีศาจเถาเขาดวงดาวตื่นขึ้นและปราบมันได้สำเร็จ ข้าก็คิดว่าเจ้าควรช่วยข้าบ้างแล้วกระมัง" มังกรทมิฬโลหิตพูดกับหลินหรานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
หลังจากปีศาจเถาเขาดวงดาวแยกออกจากร่างแล้ว มังกรทมิฬโลหิตก็สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่สูญสิ้นไปอย่างรวดเร็ว มีเพียงใกล้ต้นผลมังกรลายเท่านั้นที่ไม่มีอาการเช่นนี้
"จริงด้วย หากไม่มีปีศาจเถาเขาดวงดาวแล้ว เจ้าก็ไม่อาจออกจากแผนที่กาลอวกาศภูผาและสายน้ำได้"
หลินหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วมองไปทางบรรพชนมังกรม่วงที่อยู่ข้างกาย พร้อมถามว่า "เจ้ามีวิธีหรือไม่?"