ในยามนี้ หลินหรานมาถึงภายในแผนที่กาลอวกาศภูผาและสายน้ำแล้ว สายตาจดจ้องไปที่ต้นผลมังกรลาย ซึ่งมีสิ่งมีชีวิตคล้ายวุ้นสีเขียวตัวหนึ่งเกาะอยู่
ไม่เพียงเท่านั้น ข้างกายของเขาทั้งเทพมังกรม่วงทอง นางดอกกุหลาบ ปีศาจราชาโลหิต และฟีนิกซ์เพลิงระอุ ต่างก็จ้องมองมันอย่างไม่วางตา
"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมมันเกาะอยู่บนต้นผลมังกรลายตลอดเวลา แล้วยังซนเป็นที่สุด จับมันไม่ได้สักที" หลินหรานเอ่ยด้วยความจนใจ
เดิมทีคิดว่าเมื่อสัตว์อสูรเถาวัลย์ดาราฟื้นคืนขึ้นมา หลินหรานจะได้ใช้มันช่วยรักษาบาดแผลให้มารดาและท่านปู่ทวด แต่ใครจะคิดว่ามันจะซนถึงเพียงนี้ ดูเหมือนจะแกล้งพวกเขาอยู่ตลอดเวลา
เมื่อใดที่มีผู้คนเข้าใกล้ มันก็จะพุ่งเข้าไปในต้นผลมังกรลายทันที พอเห็นว่าไม่มีใครแล้ว ก็ค่อย ๆ เลื้อยออกมาอีกครั้ง สีหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
"ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เมื่อครู่ข้ารู้สึกได้ว่ามันสั่นไหวตลอดเวลา ก็รู้ว่ามันกำลังจะฟื้นคืน พอข้าอ้าปาก มันก็บินออกไป แล้วมุดเข้าไปในต้นผลมังกร จนกระทั่งบัดนี้ถึงได้เลื้อยออกมา" ปีศาจราชาโลหิตเอ่ยด้วยความฉงนเช่นกัน
"ประหลาดจริง ๆ ในอดีต ข้าก็เคยพบสัตว์อสูรเถาวัลย์ดารามาบ้าง แม้ว่ามันจะชอบพืชที่มีพลังดวงดาราเข้มข้นจริง แต่ก็ไม่ถึงขนาดนี้ ไหนเลยจะคิดว่าเจ้าสัตว์อสูรเถาวัลย์ดาราตัวนี้จะกลายพันธุ์ไปแล้วหรือไม่" นางดอกกุหลาบขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยขึ้น
"กลายพันธุ์ไม่น่าใช่ ข้าคิดว่ามันน่าจะมีสติปัญญาสูงขึ้นอย่างมาก พวกเจ้าลองคิดดู โลกนี้ไม่มีสัตว์อสูรเถาวัลย์ดาราเหลืออยู่อีกแล้ว เจ้าตัวนี้สามารถอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้ คิดว่ามันจะต้องฉลาดเป็นอย่างมาก มิฉะนั้นคงสูญพันธุ์ไปนานแล้ว"