มองเยว่เทียนเหินที่กลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว หลินหรานก็ถอนหายใจยาว
“จบแล้ว”
ก้อนหินที่กดทับอยู่ในใจของหลินหราน บัดนี้ได้สลายหายไปกับควันแล้ว
เนื่องจากที่นี่อยู่ใกล้ตระกูลมู่หรงมากจริง ๆ อานุภาพของพัดขนนกเจ็ดหงส์เมื่อครู่นี้จึงส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง คาดว่าอีกไม่นานคงมีคนสังเกตเห็น หลินหรานจึงไม่ได้รั้งอยู่นาน รีบออกจากที่นี่ไปทันที
อีกด้านหนึ่ง มู่หรงเหยียนเดินทางตามเส้นทางที่ผู้อาวุโสให้มา ไล่ตามมาจนถึงเทือกเขาชิงอวิ๋น และยังได้เห็นขบวนรถที่กำลังมุ่งหน้ากลับเมืองเสวียนจง ทว่ามู่หรงเหยียนจะสัมผัสอย่างไรก็ไม่อาจสัมผัสกลิ่นอายของหลินหรานจากรถคันนั้นได้
ดังนั้นมู่หรงเหยียนจึงเข้าใจว่า ตนเองคงคว้าน้ำเหลวอีกครั้ง หลินหรานไม่กลับเมืองเสวียนจงไปก่อนแล้ว ก็คงยังอยู่ในเมืองอวิ๋นเหอ
ด้วยความจนใจ มู่หรงเหยียนจึงตัดสินใจกลับเมืองอวิ๋นเหอก่อน
......
ในเวลานี้ สงครามระหว่างเมืองอวิ๋นเหอกับเหล่ามารมนุษย์ก็ใกล้จะยุติลงแล้ว
เนื่องจากได้รับการสนับสนุนจากเมืองเสวียนจง เมืองหลินไห่ และเมืองเล่อหลิน ทำให้มารมนุษย์เสียชีวิตไปเป็นจำนวนมาก บัดนี้จากมารมนุษย์ทั้งเก้าตน เหลือเพียงมารมนุษย์ผมขาวซึ่งอยู่อันดับหนึ่ง และมารมนุษย์อันดับสองเท่านั้น ที่เหลือล้วนตายหมดแล้ว
ดังนั้นภายใต้การเรียกประชุมของเจ้าแห่งตำหนักมารทมิฬ พวกมันทั้งหมดจึงถอนกำลัง
ตอนนี้จึงเหลือเพียงนายทหารทั่วไปและผู้แสวงหาสมบัติบางส่วน คอยเก็บกวาดศพของมารมนุษย์และสัตว์มายาลวง
ส่วนผู้แข็งแกร่งระดับเก้าดาวที่เดินทางมาสนับสนุนเหล่านั้น ก็ไม่ได้รั้งอยู่นาน หลังจากช่วยเหลือเมืองอวิ๋นเหอเสร็จ พวกเขาก็รีบกลับเมืองของตนเองทันที