ขณะนั้นเองหลินหรานยังไม่ได้รับรู้แม้แต่น้อยว่าภายนอกกำลังจับตาดูเขากันอย่างคึกคัก เขายังคงเดินอย่างใจเย็นมุ่งหน้าสู่วงน้ำวนสายลม
สัตว์กินฝันนรกก้าวเดินนำหน้าหลินหรานไป เพื่อเปิดทางให้
"เกรี้ยว!~"
ทันใดนั้น สัตว์กินฝันนรกก็หยุดยืน แล้วคำรามโหยหวนไปยังด้านหน้า
"โถ ป่าทะเลดารานี่สัตว์อสูรชะมัดเยอะจริง ๆ เดินมาแค่ทางนี้ก็เจอสัตว์อสูรอยากซุ่มโจมตีมานักต่อนัก"
"แถมเกือบทุกตัวยังเป็นพวกระดับพลังต่ำ ๆ อีก น่ารำคาญชะมัด"
หลินหรานแม้แต่จะถามสัตว์กินฝันนรกว่าทำไมจึงคำรามต่ำ ๆ ก็ไม่เสียเวลา เพราะไม่ต้องสงสัยเลยว่าข้างหน้าย่อมมีสัตว์อสูรตัวหนึ่งจ้องมองเขาด้วยความหิวโหย
ดั่งที่คาด สิงโตเสือสีทองตัวหนึ่งกระโจนออกมาจากพุ่มหญ้า พุ่งเข้าใส่หลินหรานทันที
กระหน่ำ!——
สัตว์กินฝันนรกไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปลดปล่อยคลื่นหมัดพิฆาตหนึ่งครั้ง กำจัดมันลงได้อย่างง่ายดาย
ส่วนผลึกสัตว์อสูรที่ลอยออกมา หากไม่ใช่ขั้นเก้า หลินหรานก็จะปล่อยให้สัตว์กินฝันนรกกลืนกินไปเสมอ เพื่อรักษาพลังของมันไว้ตลอดเวลา
เช่นนี้แล้วโดยไม่รู้ตัว หลินหรานก็เดินทางมาถึงบริเวณที่วงน้ำวนสายลมส่งผลถึง พลังธาตุลมภายในกายของหลินหรานก็เริ่มร่ารำดีใจ คลุกคลีมิดไม่หยุด
หลินหรานจึงหยุดก้าว ไม่เดินต่อไปอีก
"พลังธาตุลมที่นี่ชะมัดเข้มข้นจริง ๆ เข้มข้นกว่าภายนอกมหาศาล ราวกับได้ก้าวเข้าสู่ป่าวายุทะเลขุนเขาเลยทีเดียว"