หลังพักผ่อนได้ราวหนึ่งชั่วโมง หลินหรานก็นั่งขึ้นอีกครั้งแบบพับเพียบ หลับตาลง แล้วตั้งใจสัมผัสการไหลเวียนของพลังธาตุลมรอบตัว
แต่น่าเสียดายที่การเคลื่อนไหวของสายลมนั้น หลินหรานก็ยังคงมือไม่ว่างเท้าไม่ถูกอยู่ดี ทว่าเขาก็ไม่ยอมแพ้อย่างง่ายดายเช่นนี้หรอก ท้ายที่สุดนี่คือหนทางที่มั่นคงที่สุดในการเอาชนะหยางหาน
ขณะนั้นเอง ณ ชายแดนด้านตะวันตกของป่าทะเลดารา ภายในถ้ำหลังหนึ่ง
มีชายหนุ่มคนหนึ่ง ร่างทั้งร่างถูกปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งเกล็ดหิมะ หากไม่ใช่เพราะลมหายใจที่สม่ำเสมอเป็นพิเศษ และยังพ่นไอร้อนออกมาเป็นระยะ ๆ ก็คงจะเข้าใจผิดว่าเป็นศพที่ถูกแข็งตาย
ชายหนุ่มคนนี้คือหยางหานนั่นเอง ตั้งแต่เข้าสู่ป่าทะเลดารา เขาก็รี่มองหาที่เงียบสงบทันที แล้วเข้าสู่สภาวะฝึกบำเพ็ญ
ด้วยพลังของเคล็ดเหมันต์เจ็ดสี เมื่อเขาเข้าสู่สภาวะฝึกลึก ร่างกายจะก่อตัวเกล็ดหิมะขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่ทำให้หยางหานรู้สึกหนาวเย็นแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามยังทำหน้าที่คุ้มครองเขาอีกด้วย
"เข้าวันที่สองแล้วสินะ ดูท่าคงถึงเวลาที่ต้องออกไปหาคนมาประลองเสียที เกรงว่าจะไม่ทันเวลาในที่สุด"
หยางหานหยุดฝึกบำเพ็ญลง เกล็ดหิมะบนร่างก็จางหายไปทันที เมื่อออกจากถ้ำมาสำรวจสภาพแวดล้อมสักครู่ จึงมุ่งเดินไปข้างหน้า
พร้อมกันนั้น ข้างกายของเขาก็มีสัตว์ราชาหิมะที่แผ่กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวเดินตามมา ด้วยการที่มันมีอยู่ สัตว์อสูรรอบด้านจึงไม่กล้าเข้าใกล้หยางหานแม้แต่ตัวเดียว แม้มีบางตัวที่ไม่กลัวตาย ก็จะถูกสัตว์ราชาหิมะลบล้างในพริบตา ไม่จำเป็นให้หยางหานต้องลงมือเลย