“ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสมีนามใด?” หลินหรานถามอย่างแหย่ความอยากรู้
“ฮะฮะ! ข้ามีนามว่าว่านชิงซง เป็นประมุขแห่งบรรดาผู้อาวุโสของตระกูลหวาน หยางฮวนคนนี้ก็เป็นคนที่ข้าดึงตัวเข้ามาเอง ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนเช่นนี้”
“วันนี้ข้ามาโดยตั้งใจจะล้างสกุลเสียเอง แต่ไม่คิดว่าพวกเจ้าจัดการเสียก่อน กลับทำให้ข้าเสียทีเป็นการไปก้าวก่าย” ว่านชิงซงยิ้มบางๆ กล่าว
“ว่านชิงซง...”
เมื่อได้ยินนามนี้ ในสมองของหลินหรานนึกถึงท่านผู้อาวุโสหวานชิงเฟิงขึ้นมาทันที
“ดูเช่นนี้แล้ว ทั้งสองคนนี้น่าจะเป็นพี่น้องกันกระมล”
เมื่อรวมถึงหวานเฟยหยางที่พบเมื่อวานด้วย ตระกูลหวานมีคนที่ระดับพลังถึงจุดสูงสุดของเก้าดาวแล้วอย่างน้อยสามคน แถมทั้งสามยังไม่ใช่ประมุขตระกูลด้วย — เบื้องหลังนั้น ประมุขผู้แท้จริงต้องมีระดับพลังที่น่าสะพรึงอย่างยิ่ง
อำนาจตระกูลที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ภาคใต้และตระกูลมู่หรงย่อมเทียบไม่ได้ จึงไม่แปลกใจเลยที่พวกเขามองว่าภาคใต้จะอ่อนแอที่สุด
เห็นสีหน้าประหลาดใจของหลินหราน ว่านชิงซงยิ้มแล้วกล่าวว่า “แต่แรกเมื่อพี่ชายข้าเอ่ยถึงเจ้า ข้าก็ไม่ได้เอาใจใส่นัก บัดนี้มองดูแล้ว เจ้าก้าวไปไกลเกินคาดของข้าแล้ว”
“พลังธาตุสายฟ้าในตัวเจ้าแข็งแกร่งจริง ต่อไปในอนาคตย่อมกลายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับแนวหน้าได้แน่”
“ผู้อาวุโสชื่นชมเกินไปแล้ว”
“อะไรนะ ไม่ทราบว่าพี่ชายของผู้อาวุโสคือผู้อาวุโสหวานชิงเฟิงหรือไม่?” หลินหรานรีบถาม