"วางใจเถิด ข้าเพียงรู้สึกได้เสน่หาต่อเจ้า จึงอยากสนทนากับเจ้าสักหน่อยเท่านั้น ผู้อาวุโสหลินนับเป็นผู้อาวุโสรับเชิญของตระกูลหยุน ข้าจึงไม่มีทางทำร้ายเจ้าได้อยู่แล้ว"
เมิ่งจื้อซานแสดงสีหน้าตึงเครียด อวี่เยว่จึงเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มแย้ม
"เช่นนั้นแล้ว ก็ไปเถิด" หลินหรานพยักหน้าเบา ๆ ให้แก่เมิ่งจื้อซาน
"ก็ได้"
เมิ่งจื้อซานเห็นว่าอวี่เยว่ไม่ดูจะมีเจตนาร้ายใด จึงตอบรับ
จากนั้นอวี่เยว่ก็พาเมิ่งจื้อซานออกจากเหมืองแร่ซิงหยวนไปก่อน และก่อนจากยังได้สั่งการคนงานว่า ห้ามเข้าใกล้หลินหรานแม้แต่ครึ่งก้าว เพื่อรับประกันความเงียบสงบอันเด็ดขาดในบริเวณที่หลินหรานบำเพ็ญ
"ช่วงเวลานี้ เจ้าจงระวังตัวเองให้ดี ข้าจะเข้าสู่ภาวะหลับใหลเสียแล้ว วันที่จะตื่นขึ้นไม่อาจรู้ได้ แต่คงไม่นานนัก"
"หวังว่าเมื่อข้าตื่นขึ้นมา เจ้าจะได้เลื่อนขึ้นเป็นนักฝึกสัตว์เก้าดาวจริง ๆ"
เสียงของมังกรผู้อาวุโสหงส์ม่วงดังก้องขึ้นในสมองของหลินหรานโดยฉับพลัน แล้วเสียงก็เบาลงเรื่อย ๆ จนสุดท้ายหายสิ้นไปโดยสิ้นเชิง
"เออะ ข้าจะทำเช่นนั้น เจ้าก็วางใจเข้าสู่การหลับใหลเถิด"
เมื่อสัมผัสได้ว่าเสียงของมังกรผู้อาวุโสหงส์ม่วงเงียบหายไปโดยสมบูรณ์ หลินหรานก็เข้าใจได้ทันทีว่ามันหลับใหลไปแล้ว
"งั้นก็เริ่มบำเพ็ญเลย คนงานที่นี่แทบไม่มีใครเป็นนักฝึกสัตว์ ต่างเป็นมนุษย์ธรรมดา ยิ่งเช่นนี้ก็ยิ่งหมุนเวียนวิชาญาณทิพย์กับเคล็ดกุ้ยเหวียนได้โดยไม่ต้องเก็บอำพราง"