"อะไรนะ!"
เมื่อได้ยินคำพูดของจอมเฒ่าแหวนผู้เป็นใหญ่ในตระกูล ทั้งสามคนที่เหลือในที่นั้นต่างก็มีสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริด
"หากมองในมุมนี้ หยางหานผู้นี้ก็เป็นไปได้จริง ๆ" นายเมืองพยักหน้าเล็กน้อย
"ไม่คิดเลยว่านักสู้จากเขตภาคเหนือที่ดูไม่เด่นสะดุดตาผู้นี้จะมีระดับพลังถึงเพียงนี้ หากเป็นเช่นนี้ การแข่งขันครั้งนี้ก็จะน่าสนุกขึ้นมาทันที การต่อสู้ของนักสู้เก้าดาวสองคน ช่างดีนัก ๆ"
"เช่นนั้นก็อย่าเพิ่งถกเถียงกันเลย รีบดูการแข่งขันเถิด"
บรรดาผู้คนในห้องรับรองล้วนจดจ้องมองไปที่จอภาพขนาดใหญ่
......
ส่วนหยุนนาในสนามประลอง เมื่อเห็นสัตว์ราชาหิมะปรากฏตัวขึ้น ก็ตกใจจนเบิกตากว้าง
"นี่...เป็นไปได้อย่างไร สัตว์อสูรระดับนี้เจ้าจะมีได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นมันเป็นสายพันธุ์ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว" หยุนนากล่าวด้วยความตกตะลึงอย่างยิ่ง
"สูญพันธุ์? ไม่แน่นักหรอก"
หยางหานยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า "สัตว์ราชาหิมะนี้แต่เดิมก็เป็นสัตว์อสูรประจำเขตภาคเหนือของข้า การที่รอดมาได้หนึ่งหรือสองตัวก็เป็นเรื่องปกติ ข้าโชคดี จึงได้มาโดยบังเอิญหนึ่งตัว"
เมื่อเห็นหยางหานกล่าวเช่นนี้อย่างไม่ใส่ใจ หยุนนาก็ยิ่งรู้สึกสงสัยมากขึ้น และไม่เชื่อคำพูดของหยางหานแม้แต่น้อย
แม้สัตว์ราชาหิมะจะเป็นสัตว์อสูรประจำเขตภาคเหนือ แต่มันสูญพันธุ์ไปแล้วอย่างแน่นอน เรื่องนี้ไม่อาจปลอมแปลงได้ เพราะตำนานที่กล่าวถึงสัตว์ราชาหิมะซึ่งถึงขั้นเทพเซียนนั้นปรากฏขึ้นเมื่อพันปีก่อน และหลังจากนั้นก็ไม่เคยปรากฏอีกเลย