เมื่อคลื่นแสงสีม่วงทองอันทรงพลังถึงขีดสุดปะทะเข้ากับสัตว์อสูรนรกโลกันตร์ ร่างของมันก็ระเบิดแตกเป็นเสี่ยง ๆ ณ ทันใดนั้น วิญญาณแมวเล็กสีดำมืดเพิ่งหลุดออกจากกระพุ้งร่าง ก็ถูกกรงเล็บมังกรสีม่วงทองคว้าไว้ได้
"จงตาย!"
มังกรบรรพชนสีหงส์ม่วงบีบกรงเล็บลงอย่างหนัก พร้อมเสียงร้องด้วยความทรมานอันสุดสลาย วิญญาณของสัตว์อสูรนรกโลกันตร์ก็ถูกลบล้างสิ้นสภาพ
จากนั้นมังกรบรรพชนสีหงส์ม่วงก็กระจายพลังออก แล้วกลับคืนสู่ร่างลูกมังกรน้อยดังเดิม
"ว้าว! รูปลักษณ์แท้จริงของเจ้าเมื่อครู่นั่นเหรอ? หล่อเหลาไม่เลวเลยนะ!" หลินหรานไม่อาจกลั้นชื่นชมออกมา
แม้ปรากฏตัวเพียงชั่วเนตร แต่หลินหรานก็ยังเห็นรูปลักษณ์ของมังกรบรรพชนสีหงส์ม่วงยามเติบใหญ่ได้อย่างชัดเจน ช่างเป็นสัตว์อสูรตระกูลมังกรที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยพบมา ยิ่งไปกว่านั้น สังขารของมันน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน หากคลื่นแสงสีม่วงทองเมื่อครู่ปะทะเข้ากับตัวหลินหรานเอง คงจบชะตาเช่นเดียวกับสัตว์อสูรนรกโลกันตร์ไม่ผิด
"นั่นแหละธรรมดา ข้านี่แหละมังกรที่หล่อเหลาที่สุด!" มังกรบรรพชนสีหงส์ม่วงเอ่ยขึ้นอย่างอวดดีมีเลศ
"ดูเจ้าสิ ดีใจจนแทบลอย"
หลินหรานพูดจบด้วยความอ้างว้าง แล้วความสนใจก็หันไปที่กองซากศพของสัตว์อสูรนรกโลกันตร์ ซึ่งมีผลึกสัตว์อสูรสีทองอ่อนหนึ่งเม็ดฝังอยู่
"โอ้โห! นี่คือผลึกสัตว์อสูรระดับกึ่งสัตว์เทพแท้ ๆ งั้นเหรอ!"
หลินหรานรีบวิ่งเข้าไป เก็บผลึกสัตว์อสูรขึ้นมา แล้วกล่าวถาม
"แน่นอน ถ้าเป็นผลึกสัตว์อสูรระดับเทพเซียน จะเปล่งรัศมีสีทองอันระยับ"