ขณะนี้ภายในรอยแยกกาลอวกาศลับแห่งหนึ่ง สัตว์อสูรนรกมองแวดล้อมโดยรอบด้วยความตื่นตระหนก
สภาพแวดล้อมรอบรอยแยกกาลอวกาศแห่งนี้กลับดูปกติธรรมดานัก เพียงแค่ผืนป่าเท่านั้น แถมยังมีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกับป่าทะเลดาราเป็นอย่างมาก แต่สัตว์อสูรนรกรู้ได้ทันทีว่าที่นี่ไม่ใช่ป่าทะเลดารา หากคือสถานที่ลึกลับแห่งหนึ่ง
เกรงว่าเมื่อครู่มันถูกแสงสีม่วงทองผลักเข้ามาในรอยแยกมิติ สัตว์อสูรนรกจึงเดาว่าภาพตรงหน้านี้คงเป็นสภาพภายในของรอยแยกมิตินั่นเอง
"ข้าไม่สนว่าเจ้าคือสิ่งใด ข้าสังหารเจ้าได้อย่างง่ายดาย!"
"ในโลกนี้ ข้าอยู่ยงคงกระพันแล้ว ไม่มีสิ่งใดเหนือกว่าข้า แม้จะมีก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะสังหารข้าได้ หากเจ้าก็เป็นสัตว์อสูรเช่นเดียวกัน ข้าแนะนำให้เจ้ายอมศิโรราบ มิฉะนั้นข้าจะกลืนเจ้าทั้งเป็น!" สามเศียรของสัตว์อสูรนรกตวาดขึ้นพร้อมกัน
"เฮ้ ๆ คำพูดของสัตว์ขนปุยน้อยน้อยนี่ มันโอหังเสียจริง ๆ เจ้านึกว่าตนเองเหนียวแข็งทั่วฟ้าแล้วงั้นหรือ?"
"ในสายตาข้า เจ้าก็แค่แมวเหมียวตัวน้อยเท่านั้น"
ขณะที่สัตว์อสูรนรกกำลังตวาดใส่รอบด้าน จากพุ่มหญ้าเบื้องหน้ามีมนุษย์หนึ่งคนก้าวออกมา ร่างของเขาแผ่รัศมีสีม่วงทองออกมา
"มนุษย์! เป็นไปได้อย่างไร!"
เมื่อเห็นว่าผู้ที่ผลักตนเข้าสู่รอยแยกมิติเมื่อครู่คือมนุษย์ สัตว์อสูรนรกตกตะลึงงันจนแทบเชื่อไม่ได้
แต่พอเห็นว่าเป็นเพียงมนุษย์ สัตว์อสูรนรกก็ผ่อนคลายลงทันที ในสายตามัน มนุษย์ช่างเป็นเพียงปลวกแมลง หากปราศจากสัตว์อสูรช่วยเหลือก็เปราะบางราวกระดาษ ที่กล้ามายั่วโทสะตนเพียงลำพังคนเดียวนั้น ช่างเป็นการรนหาที่ตาย