ณ เวลานี้ หลินหรานเพิ่งจะซุ่มอยู่ในพุ่มไม้รก เก็บกวาดสัตว์อสูรตัวหนึ่งที่ตามรอยเขามาตลอดทางเสียแล้ว ก็บังเกิดรู้สึกได้ถึงสัมผัสอันคุ้นเคยยิ่งที่แผ่มาจากเบื้องหน้า
"สัมผัสนี้..."
ดวงตาของหลินหรานเปล่งประกายทันที เอ่ยว่า "เป็นสัมผัสของพลังธาตุแสง หาใช่ว่าหยุนเฟิงอยู่แถวนี้!"
โดยไม่รอช้า หลินหรานก็วิ่งฝ่าไปยังเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว
ดั่งที่คิด วิ่งไปได้ไม่นาน หลินหรานก็มองเห็นหยุนเฟิง ณ ขณะนี้เข้ามีดาบแสงพลังงานสีทองประกอบขึ้นในอุ้งมือ ฟันศีรษะสัตว์อสูรตัวหนึ่งขาดจากลำตัว ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายธาตุแสงคละคลุ้ง
สัมผัสพลังธาตุแสงที่หลินหรานรับรู้เมื่อครู่ ก็คือสิ่งที่แผ่ออกมาจากร่างหยุนเฟิงนี่เอง
"ไม่คิดว่าผู้เข้าแข่งขันคนแรกที่ได้พบ จะเป็นท่านหลินเสียเอง ดูท่าทางท่านกับข้ามีบุญวาสนาต่อกันจริง ๆ"
หยุนเฟิงก็ตรวจจับตัวหลินหรานได้ทันทีเช่นกัน ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนแล้วเอ่ยขึ้น
เหตุที่หยุนเฟิงแผ่พลังธาตุแสงไม่หยุดก็เพื่อดึงดูดผู้เข้าแข่งขันให้ปรากฏตัว แม้ผู้ที่จะรู้สึกถึงพลังธาตุแสงได้ดีที่สุดควรเป็นเซี่ยงเนียนเวย แต่น่าเสียดายที่นางมิได้ปรากฏกายเลย
หากไม่คิดว่ากลับดึงดูดหลินหรานออกมาเสียได้ ย่อมทำให้หยุนเฟิงต้องประหลาดใจไม่น้อย
แต่การประลองกับหลินหรานครั้งนี้ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว เกิดเร็วหรือเกิดช้าย่อมเหมือนกัน เบื้องบัดนี้หยุนเฟิงในที่สุดก็ได้ประมือกับหลินหรานอย่างเปิดเผยต่อหน้าสักครั้ง