ตามที่มังกรบรรพกาลจื่อหวงเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ หากต้องการสัมผัสได้ถึงการไหลเวียนของสายลม ก็จำเป็นต้องสามารถแตะต้องมันได้เสียก่อน แต่ไม่ว่าหลินหรานจะพยายามมากี่ครั้งก็ตาม ก็ไม่เคยสำเร็จสักครั้ง
พลังงานธาตุลมเหล่านั้นไม่ยอมเชื่อฟังและมารวมตัวกันที่มือของเขาเลย ไม่ต้องพูดถึงการแตะต้องมัน
แต่ตอนนี้ก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป พลังงานธาตุลมเหล่านี้กลับไหลบ่ามารวมตัวเข้าหาหลินหรานด้วยตัวเอง แถมยังสัมพันธ์ส่องกันกับพลังงานธาตุลมภายในร่างของเขาอีกด้วย
หลินหรานย่อมไม่ปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้ให้หลุดลอยไป จึงรีบยืนมือออกไปพยายามแตะต้องพลังงานธาตุลมเหล่านั้นทันที
ฮู้!~
เมื่อหลินหรานคว้ามือขวาออกไป ก็รู้สึกได้ว่าคว้าก้อนลมขึ้นมาได้หนึ่งก้อน สัมผัสของมันเหมือนเจลลี่นุ่ม ๆ หนึ่งก้อน แต่ก็ไม่อาจคงอยู่ได้นาน เพียงชั่วครู่ก้อนลมในมือก็กระจัดกระจายจนสิ้น
แต่ครั้งนี้หลินหรานกลับไม่รู้สึกผิดหวังเลย ตรงกันข้ามกลับตื่นเต้นอย่างยิ่ง
"นี่แหละ! สัมผัสของการแตะต้องพลังงานธาตุลม!"
"ข้าทำสำเร็จแล้ว!" หลินหรานพูดอย่างตื่นเต้นกับมังกรบรรพกาลจื่อหวงในจิตสำนึก
"ไม่เลวเลย สมควรได้รับการชื่นชม"
มังกรบรรพกาลจื่อหวงเห็นหลินหรานสำเร็จแล้ว ก็พูดด้วยความปลื้มปีติ
"แต่แปลกนะ เหตุใดมันยังไม่สามารถรวมตัวอยู่ในมือได้ยาวนาน หรือมันเป็นแบบนี้แหละ?" หลินหรานถามอย่างสงสัย
"เป็นไปได้ไง นี่เป็นเพียงความสำเร็จขั้นแรกเท่านั้น ยังห่างจากการควบคุมพลังงานธาตุลมอย่างแท้จริงอีกไกลโต"