“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
“แค่เจ้ายังอาสูจะท้าประลองกับข้า? หัวเราะจนแทบจะตายอยู่แล้ว”
“เมื่อเจ้าเลือกหนทางสู่ความตาย ข้าย่อมประสาทพรให้เอง!”
หยางจางมองซูเสี่ยวที่ล้อเลียนเช่นนี้ ไม่เพียงไม่โกรธเกรี้ยว กลับถูกขันจนหัวเราะออกมา
แล้วแววตาก็เปล่งประกายเฉียบคมทันที กระชากดาบยาวสีทองในมือ พุ่งเข้าสังหารซูเสี่ยวโดยตรง
“ก็เพียงเท่านี้เอง”
ซูเสี่ยวมองหยางจางที่พุ่งเข้ามาอย่างคึกคัก ก็ไม่ได้ตื่นตระหนก แม้แต่จะเรียกสัตว์อสูรของตนออกมายังไม่เลือก
หากแต่เยือกเย็นควักกล่องเล็กจากอกเสื้อออกมา เมื่อเปิดออกแล้ว ดาบยาวสีแดงที่ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงก็ปรากฏขึ้นในหัตถ์ของซูเสี่ยวทันที
เมื่อเห็นดาบเพลิงนั้น หลินหรานก็ตกใจเล็กน้อย
ดาบเพลิงนี้ของซูเสี่ยว ครั้งแรกที่หลินหรานเคยเห็นซูเสี่ยวใช้นั้น คือภายในอาณาจักรลับแห่งภาคใต้ แต่เวลานั้นเพราะซูเสี่ยวไม่ได้หลั่งพลังดวงดาราเข้าไป ดาบจึงดูธรรมดามาก หลินหรานจึงคิดว่ามันเป็นเพียงอาวุธพลังดวงดารา
แต่พิจารณาแล้วในตอนนี้ มันไม่ใช่เรื่องเดียวกันเลย คลื่นพลังดวงดาราระดับเช่นนี้ ชัดเจนว่าดาบเพลิงนี้ต้องอยู่ในระดับของวิญญาณเทพอย่างแน่นอน แต่น่าเสียดายที่บนใบดาบมีรอยแตกร้าวหลายทางชัดเจน มิได้สมบูรณ์ปราศจากบาดแผล
แต่แค่พลังที่ระเบิดออกมาในตอนนี้ก็ยังทรงพลังมากอยู่ หากวันหน้ามีโอกาสบูรณะมันขึ้นมาได้ พลังของมันคงน่าสะพรึงอย่างยิ่ง
“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไม่เคยเห็นซูเสี่ยวใช้มันในการประลองเลย คงเพราะอาวุธนี้พลังมหาศาล เกรงว่าจะบาดเจ็บคู่ต่อสู้โดยบังเอิญ” หลินหรานเอ่ยขึ้นด้วยความเข้าใจ