"หลินหรานทำผิดกฎจริง แต่ก็เป็นเยว่อ้าวอันที่เริ่มใช้วิชาลับโบราณก่อน"
มู่หรงเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "รอบนี้หลินหรานชนะ"
พูดจบ มู่หรงเหยียนยังมองไปทางท่านผู้ทรงเกียรติเสื้อคลุมดำที่อยู่ด้านข้าง
"ไม่ได้! ทำไมถึงตัดสินให้หลินหรานชนะแบบนี้ได้!" เยว่เทียนเหินคิดว่ามู่หรงเหยียนจะออกหน้าให้ตน แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น?
"หุบปาก! หากมีข้อกังขาอะไร กลับไปข้าจะแจ้งให้เจ้าทราบเอง"
มู่หรงเหยียนจ้องเยว่เทียนเหิน เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน พลังอันน่ากลัวพลุ่งพล่านออกมา
เยว่เทียนเหินตกใจจนตัวสั่นไปทั้งร่างในทันที
เห็นได้ชัดว่าพลังที่มู่หรงเหยียนปลดปล่อยออกมาเมื่อครู่ได้ข่มขวัญเขาไว้อย่างรุนแรง
"ข้าเข้าใจแล้ว" เยว่เทียนเหินส่งเสียงเย็นชา แล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆ
เพียงแต่เขาไม่ได้เลือกที่จะไปก่อเรื่องกับหลินหราน แต่กลับรีบวิ่งไปยังห้องพยาบาล
เพราะลูกชายของตัวเองบาดเจ็บสาหัส ยังไงก็ต้องไปดูอาการสักหน่อย
อีกด้านหนึ่ง ท่านผู้ทรงเกียรติเสื้อคลุมดำก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน เขากับมู่หรงเหยียนต่างก็คิดถึงแสงสีม่วงทองที่ปะทุออกมาจากตัวหลินหรานเมื่อครู่นี้ พลางจมอยู่ในห้วงความคิด
ส่วนท่านจินผู้ทรงเกียรติก็รีบติดต่อฝ่ายจัดการแข่งขันทันที ให้แจ้งกรรมการตัดสินให้หลินหรานชนะ
ห้องที่เคยวุ่นวาย ค่อยๆ สงบลงเมื่อเยว่เทียนเหินจากไป
......
กรรมการที่กำลังลังเลใจไม่รู้จะตัดสินอย่างไร หูฟังในหูข้างซ้ายก็ดังขึ้นมา มีเสียงแว่วเข้ามา