"คำราม!~"
เสือดำเงามืดคำรามต่ำไม่หยุด เสียงค่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ และเริ่มสั่นเทาขึ้นมา
"โธ่เอ๊ย ทำไมถึงตกใจขนาดนี้ เมื่อครู่ยังท้าทายกระหึ่มอยากกินข้าอยู่เลยไม่ใช่รึไง"
หลินหรานเดินไปยืนตรงหน้าเสือดำเงามืด ใช้มือบีบแก้มของมันเบา ๆ สัมผัสที่ได้เหมือนจับแมวใหญ่ตัวหนึ่งเสียสนิท
เสือดำเงามืดยิ่งรู้สึกหวาดกลัวหนักขึ้น ตัวสั่นรุนแรงยิ่งกว่าเดิม จนกระทั่งส่วนล่างยังปล่อยของเหลวสีเหลืองกลิ่นเหม็นคลุ้งออกมา
"โธ่! ทำไมขี้ขลาดเพียงนี้ ที่ไหนได้อวดระดับพลังขั้นเก้ากลาง แต่ใจกล้าเล็กจนน่าขันเสียจริง"
เห็นเสือดำเงามืดถูกข่มขู่จนขับถ่าย หลินหรานรีบปิดจมูกถอยหลังไปหลายก้าว
แม้แต่สัตว์กินฝันแห่งบาดาลก็ยังแสดงสีหน้าไม่พอใจ หากไม่ใช่เพราะหลินหรานยังต้องการไว้ชีวิตมันไว้ คงบีบคอฆ่ามันตายไปนานแล้ว
"ช่างมันเถอะ ช่างมันเถอะ ข้าจะไม่เสียเวลาพูดเป็นเล่มกับเจ้าแล้ว"
"ตอนนี้ข้าจะให้โอกาสมีชีวิตแก่เจ้าหนึ่งทาง พาข้าไปยังสถานที่ที่พลังธาตุวายุเข้มข้น หรือไม่ก็ที่ที่สัตว์อสูรธาตุวายุชุมนุมกันเป็นจำนวนมาก มิฉะนั้น ณ บัดนี้ข้าจะส่งเจ้าจากโลกอันงดงามนี้ไปเสียเลย"
น้ำเสียงของหลินหรานเพิ่งตก สัตว์กินฝันแห่งบาดาลก็ออกแรงบีบเพิ่มขึ้นอีกหน่อย
ส่วนเสือดำเงามืดเมื่อได้ยินดังนั้น ไม่แม้แต่จะเสียเวลาคิด ก็ผงกหัวรัว ๆ แสดงความยินยอมต่อข้อเรียกร้องของหลินหราน
"ตอบรับได้เด็ดขาดชะมัด ดูท่าเจ้าจะอยู่รอดมาได้นานขนาดนี้ และภูมิสูงขนาดนี้ คงเก็บตัวหลบมุมจนได้มาแบบนี้กระมัง ฮ่า ฮ่า!"