ต๊าก ต๊าก ต๊าก~!
ขณะนี้อวิ๋นเฟิงกับอวิ๋นนาพี่น้องทั้งสองกำลังปรบมือ พร้อมเดินตรงเข้ามาหาหลินหราน
"ไม่คิดเลยว่าผู้เปิดหีบในท้ายที่สุดจะเป็นท่านหลิน ท่านหลินทำได้จริง ๆ ถึงกับมีวิธีการเช่นนี้!" อวิ๋นเฟิงกล่าวกับหลินหราน
"เพียงบังเอิญได้รู้ความลับเล็ก ๆ ของหีบเท่านั้นเอง" หลินหรานยิ้มบางแล้วกล่าว
"ฮ่าฮ่า เห็นกระมัง" อวิ๋นเฟิงหัวเราะ
ถึงจะอยากรู้นักว่าหลินหรานฝ่าผนึกของหีบได้อย่างไร แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะหีบมีเพียงใบเดียวเท่านั้น เมื่อหลินหรานทำลายผนึกลงไปแล้ว มันก็ไร้ค่าไปโดยปริยาย
แม้ในอนาคตจะได้พบกับหีบใบที่สอง ก็ไม่อาจใช้วิธีเดิมเปิดได้ ดังนั้นอวิ๋นเฟิงจึงไม่ได้ซักไซ้ถามลึก
"แต่ท่าทีสุดท้ายของท่านหลินนั้น ทำข้าประหลาดใจยิ่งนัก ที่เลือกผูกมิตรกับเผ่าพันธุ์หมื่น" อวิ๋นเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าว
ความจริงอวิ๋นเฟิงก็มีเจตนาจะดึงดูดหลินหรานอยู่แล้ว โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าหลินหรานอาจรู้ถึงของล้ำค่าที่ตระกูลอวิ๋นแสวงหามาโดยตลอด ยิ่งทำให้เขาปรารถนาจะดึงหลินหรานเข้ากลุ่มยิ่งกว่าเดิม
เพราะประวัติของหลินหรานนั้นสะอาดเกินไปจริง ๆ เกิดในครอบครัวสามัญแห่งภาคใต้ แต่กลับมีระดับพลังที่น่าสะพรึงเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นตระกูลอวิ๋นหรือเผ่าพันธุ์หมื่น ตระกูลใหญ่สักตระกูลย่อมอยากดึงหลินหรานเข้าร่วมทั้งสิ้น
เสียดายที่หลินหรานกลับเลือกเผ่าพันธุ์หมื่นในท้ายที่สุด ทำให้อวิ๋นเฟิงรู้สึกผิดหวังอยู่ไม่น้อย