เพิ่งก้าวออกจากคฤหาสน์ หลินหรานก็เห็นหยุนเฟิงเดินสวนทางมาพอดี
“ท่านหลิน!” หยุนเฟิงเอ่ยทักทายหลินหราน
“หากข้าเดาไม่ผิด เจ้ามาคงเพื่อพาข้าไปยังคลังสมบัติตระกูลหยุน?” หลินหรานยิ้มบาง ๆ เอ่ยขึ้น
“ฮ่า ๆ! ถูกต้อง!”
“เช่นนั้นเราไปกันเถิด”
หยุนเฟิงไม่พูดอ้อมค้อม พาหลินหรานมุ่งหน้าไปยังสถานที่ลึกลับแห่งหนึ่งในอาณาเขตตระกูลหยุนโดยตรง
สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของอาณาเขตตระกูลหยุน หลินหรานเคยเดินผ่านมาที่นี่เมื่อครั้งยามว่าง แต่ทว่าที่หน้าประตูมีผู้คุ้มกันคอยเฝ้าอย่างเข้มงวด และมีป้ายเขียนไว้ชัดเจนว่า ผู้ที่ไม่ใช่นามสกุลหยุนห้ามเข้าโดยเด็ดขาด ด้วยเหตุนี้หลินหรานจึงไม่เคยฝืนใจพยายามบุกเข้าไป
แต่ในครั้งนี้ หลินหรานไม่ต้องกังวลอีกต่อไป เพราะมีหยุนเฟิงนำทาง ผู้คุ้มกันเหล่านี้เมื่อเห็นหยุนเฟิงเดินมาก็โค้งคำนับด้วยความเคารพ มิได้ขวางกั้นแต่อย่างใด
“ที่นี่แท้จริงคือดินแดนลับของตระกูลหยุน โดยทั่วไปแล้วมีเพียงผู้อาวุโสที่มีนามสกุลหยุนเท่านั้นที่สามารถเข้ามาได้” หยุนเฟิงเดินไปพลางอธิบายให้หลินหรานฟังพลาง
“ดินแดนลับตระกูลหยุน? เช่นนั้นกระจกแสงทองนั้นก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ?” จู่ ๆ หลินหรานก็นึกขึ้นได้ จึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ถูกต้อง ท่านหลินอยากไปดูตอนนี้หรือไม่? ข้าพาท่านไปก่อนก็ได้” หยุนเฟิงยิ้มพลางกล่าว
“ไม่ต้องรีบร้อน รอข้าออกจากคลังสมบัติตระกูลหยุนก่อนเถิด เจ้าค่อยพาข้าไปดูก็ได้”
หลินหรานอยากเห็นกระจกแสงทองนั้นมานานแล้ว คราวก่อนที่ต้องปิดตนเพื่อพุ่งทะยานสู่เก้าดาวจึงลืมเลือนไป บัดนี้ใกล้จะจากตระกูลหยุนไปแล้ว ย่อมต้องดูเสียหน่อยว่ากระจกแสงทองนั้นมีรูปลักษณ์เช่นไร