"รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?" หลินหรานมองมังกรบรรพชนม่วงหวงที่กำลังแทะลูกอมชูไม้อยู่ข้าง ๆ แล้วยิ้มเล็กน้อยถามขึ้น
"เยี่ยมไปเลย! ต่อจากนี้ต้องจัดเตรียมให้ข้าตามมาตรฐานนี้เสมอนะ ฮ่าฮ่า!" มังกรบรรพชนม่วงหวงตอบกลับมาอย่างเปี่ยมสุข
"ได้ แต่เจ้าต้องตอบคำถามข้าสองสามข้อ"
"ถามมาเถอะ ตอนนี้ข้าอารมณ์ดี จะตอบอะไรก็ได้" มังกรบรรพชนม่วงหวงพยักหน้า
"ดีแล้ว บอกข้าสิ ทำไมบนดาวทะเลครามในตอนนี้ มนุษย์พอไปถึงขั้นผู้สูงสุด หรือสัตว์อสูรพอฝ่าฟันขึ้นถึงระดับสัตว์เทพ ก็จะหายไป ทำไมต้องหายไป?" หลินหรานรีบถาม
"เรื่องนั้น..." ใบหน้าที่สบายอารมณ์ของมังกรบรรพชนม่วงหวงเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที
ด้วยการสืบทอดความทรงจำของเทพมังกร มังกรบรรพชนม่วงหวงย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้คืออะไร แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องใหญ่หลวงเกินไป ยามนี้ยังไม่ใช่จังหวะที่เหมาะจะเปิดเผยแก่หลินหราน
มังกรบรรพชนม่วงหวงจึงหมุนลูกตากลม ๆ คิดไตร่ตรองชั่วครู่ แล้วกล่าวว่า "ก็แค่พลังวิถีแห่งสวรรค์ของดาวทะเลครามเปลี่ยนไปต่างหาก ครั้งก่อนราชาบิดาของข้าก็เล่าให้ฟังแล้วไม่ใช่หรือ ดาวทะเลครามยุคนี้ไม่อนุญาตให้มนุษย์ผู้สูงสุดและสัตว์อสูรระดับเทพเซียนปรากฏตัว"
"งั้นเหรอ? แล้วทำไมข้าได้ยินมาว่าเมื่อ 500 ปีก่อน เคยมีมนุษย์สักคนไปถึงขั้นผู้สูงสุดได้สำเร็จ แถมหลบเลี่ยพลังวิถีแห่งสวรรค์ได้ ไม่แก่ไม่ตาย มีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้?"
คำตอบของมังกรบรรพชนม่วงหวงตรงกับที่เทพมังกรเคยบอกทุกประการ แต่หลินหรานกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างถูกปิดบังไว้ จึงไม่ย่อท้อ ไล่ต่อถามไปเรื่อย ๆ