ไม่ช้าหลินหรานก็มาถึงด้านหลังเวทีของหอประชุมใหญ่ แค่แง้มประตูมองออกไปเท่านั้น หลินหรานก็เห็นนักเรียนนั่งกันแน่นขนัดเต็มไปหมด
ยังเพิ่มเก้าอี้เข้ามาอีกจำนวนมาก ส่วนนักเรียนที่หาที่นั่งไม่ได้จริง ๆ ก็พากันยืนกันอยู่ที่ประตูใหญ่หรือหน้าต่างต่าง ๆ เพียงเพื่อให้ได้เห็นหลินหรานสักครั้ง
ดีใจที่หลินหรานไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นฉากแบบนี้ จึงมีการเตรียมใจมาแล้ว ครั้นปรับสติที่หลังเวทีเล็กน้อยแล้ว จึงก้าวขึ้นเวทีท่ามกลางเสียงปรบมืออันร้อนแรงของเหล่านักเรียน
ฮึ่ม!——
เมื่อเห็นหลินหรานขึ้นเวที เหล่านักเรียนเบื้องล่างยิ่งตื่นเต้นหนักขึ้นไปอีก
ในบรรดานักเรียนเหล่านี้ ทั้งชั้นปีที่สองและชั้นปีสามล้วนเคยพบหน้าหลินหราน กระทั่งเคยได้ฟังการบรรยายของหลินหรานมาแล้ว
แต่ก็มีนักเรียนใหม่ชั้นปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าเรียนช่วงนี้ด้วย พวกเขายังไม่เคยได้เห็นหลินหรานด้วยตาตัวเอง มากที่สุดก็แค่เห็นความแข็งแกร่งของหลินหรานผ่านสื่อโทรทัศน์ ผู้ที่ตื่นเต้นที่สุดในสนามตอนนี้จึงเป็นพวกชั้นปีหนึ่งนี่เอง
“ว้าว! เป็นหลินหรานจริง ๆ ด้วย เหมือนในโทรทัศน์เป๊ะเลย”
“น่าเสียดาย เข้าเรียนไม่ทันเร็วกว่านี้ ไม่งั้นก็คงได้ฟังการบรรยายของหลินหรานแล้ว”
“ได้ยินมาว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่หลินหรานจะมาบรรยายที่สถาบันแล้ว ต่อจากนี้อาจจะไม่ปรากฏตัวที่สถาบันอีกเลย”
“เอาๆ อิจฉาพวกชั้นปีสูงจริง ๆ แน่นอนว่าพวกเขาต้องได้เรียนกับหลินหรานมาหลายคาบแล้ว”
นักเรียนชั้นปีหนึ่งบางส่วนที่นั่งอยู่แถวหน้า เมื่อได้เห็นหลินหรานในระยะใกล้แบบนี้ ต่างพากันถอนใจชื่นชมกันไปต่าง ๆ นา ๆ