"วางใจได้ ไม่ใช่เรื่องที่ปีบบังคับใครให้ลำบากอะไร"
"เจ้าดูเถิด เจ้าเป็นคนเมื่อสามร้อยปีก่อน ถึงแม้บิดามารดาจะไม่ถูกฆ่าตาย ก็ต้องแก่เฒ่าตายไปนานแล้ว เช่นนั้นข้าให้ตัวตนใหม่แก่เจ้า ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายดีหรือไม่?" หลินหรานอธิบาย
"ก็ได้เหมือนกัน ยังไงก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้ว ตั้งใจจะมาขอพึ่งพาเจ้าอยู่แล้ว" หญิงสาวพูดพลางหยิบน่องไก่บนโต๊ะขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย
"เอ่อ...ก็ได้" หลินหรานรู้สึกขัดเขินขึ้นมาทันที
แล้วพูดต่อว่า "เช่นนั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้ากับข้าเรียกพี่น้องกัน ข้าจะพาเจ้าไปพบมารดาของข้า พรุ่งนี้ให้นางตั้งชื่อให้เจ้า"
"เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะมอบวิชาลับโบราณอันทรงพลังสองวิชาที่ข้ามีอยู่ให้แก่เจ้า ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า ข้าคิดว่าไม่นานเจ้าจะกลายเป็นนักฝึกสัตว์ที่เก่งกาจได้"
"ดีสิ ดีสิ!"
ตอนแรกหญิงสาวยังไม่ทันตั้งตัว แต่เมื่อได้ยินว่าจะได้เรียกผู้แข็งแกร่งผู้นี้ว่าพี่ชาย นางก็ดีใจเป็นอย่างมาก
เพราะยังไงการได้เป็นน้องสาวของชายหนุ่มที่อายุมากกว่านางไม่กี่ปี ก็ดูกินได้กว่าเป็นศิษย์ของเขามากนัก
"งั้นตกลงตามนี้ เจ้าพักผ่อนเถิด ถ้าหิวข้างในมีของกิน" หลินหรานชี้ไปทางตู้เย็นที่อยู่มุมหนึ่ง
"ข้ามีธุระต้องออกไปข้างนอก เจ้าพักผ่อนแต่หัวค่ำเถิด"
นานมากแล้วที่เขาไม่ได้กลับมาร้านค้าของตัวเอง ช่วงเวลาที่ผ่านมาเพื่อตั้งใจแข่งและเรื่องล้างแค้น หลินหรานไม่มีโอกาสได้เหลียวแลสิ่งที่เกิดขึ้นในร้านเลย