ทันใดนั้นแสงสีทองหนึ่งสายก็วาบผ่านดวงตาของมังกรบรรพกาลสีม่วง ปีกนกฟีนิกซ์สีรุ้งเจ็ดสีก็พลันระเบิดพลังสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างกะทันหัน
ตูม!——
ถัดจากนั้น บนท้องฟ้าก็มีสายฟ้าจำนวนหลายสายที่ดูราวกับมังกรตกลงมา และมุ่งหน้าลงสู่บึงสายฟ้าอย่างสิ้นเชิง
เพราะสายฟ้าเหล่านี้มีพลังมหาศาลเกินไป กลุ่มสัตว์อสูรที่ยังคงต่อสู้กับนกฟีนิกซ์เพลิงแสงวารีอยู่ใกล้ๆ จึงกลายเป็นเถ้าถ่านไปชั่วพริบตา
แม้แต่นกฟีนิกซ์เพลิงแสงวารีเองก็มิได้รอดพ้น ถูกสายฟ้าฟาดสังหารลงในทันใด
ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ในเศษเสี้ยวแดนมรดกห้วงเหวสายฟ้ากึกก้องนี้ ก็ไม่มีลมหายใจของสัตว์อสูรใดเหลืออยู่อีกต่อไป นอกจากมังกรบรรพกาลสีม่วง ทุกชีวิตล้วนดับสิ้น
ส่วนหลินหรานที่อยู่ในบึงสายฟ้า ในวินาทีที่สายฟ้าอันน่ากลัวเหล่านั้นตกลงสู่บึง ก็กลายเป็นเถ้าถ่านทันที
แม้แต่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็ยังไม่ทันได้ส่งออกมา ก็หายสาบสูญไปในทันใด
เพียงครู่ต่อมา มังกรบรรพกาลสีม่วงก็หยุดการส่งผ่านพลังสายฟ้า และเก็บกลิ่นอายอีกครั้ง
หลินหรานและนกฟีนิกซ์เพลิงแสงวารีก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาในตำแหน่งเดิมอีกครั้ง
ทันทีที่ฟื้นคืนชีพ นกฟีนิกซ์เพลิงแสงวารีก็พุ่งตรงเข้าหามังกรบรรพกาลสีม่วงโดยไม่พูดพล่ามทำเพลง สีหน้าแสดงความโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง ราวกับกำลังตำหนิว่ามันใช้สายฟ้าฟาดใส่ตน
ส่วนมังกรบรรพกาลสีม่วงก็เอาแต่วิ่งหนีไม่หยุด ปากก็พร่ำพึมพำไม่หยุด: "พลาดไปจริงๆ พลาดโดยแท้ ข้าก็มิรู้ว่าพลังจะรุนแรงถึงเพียงนี้ อีกทั้งเจ้าก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้วมิใช่หรือ"