"เป็นอย่างไร เจ้าอยากให้ข้าตายถึงเพียงนั้นหรือ ฮ่าๆ!" หลินหรานมองไปที่บรรพชนมังกรม่วง แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"หากเจ้าตาย ข้าก็จะไม่มีที่ให้กินฟรีๆ อยู่ฟรีๆ เสียแล้ว จะให้เจ้าตายไปไม่ได้" บรรพชนมังกรม่วงนอนอย่างสุขสบายในสระฟักไข่ พลางกล่าวขึ้น
"ต้องยอมรับว่าวิธีของเจ้าใช้ได้ผลจริง ข้ารู้สึกว่าอีกไม่นานก็จะก้าวเข้าสู่ขั้นสำเร็จเล็กได้แล้ว" หลินหรานกล่าวอย่างตื่นเต้น พลางรวบรวมพลังสายฟ้าภายในกาย
"เจ้าทุ่มเทเกินไปแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนั้นเจ้าตกอยู่ในอันตรายเพียงไหน?" ทันใดนั้นสายตาของบรรพชนมังกรม่วงก็เคร่งขรึมลง มองไปที่หลินหรานแล้วกล่าว
"อันตราย? ไม่น่าจะใช่ ข้าไม่ได้ฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัดหรอกหรือ?" หลินหรานไม่ได้ใส่ใจ กลับตอบอย่างสุขุม
"เจ้าไร้เดียงสาเกินไปแล้ว ถึงแม้ภายในนั้นจะฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ตายจริงๆ"
"ตอนนั้นพลังจิตของเจ้าอ่อนแรงอย่างยิ่ง หากข้าไม่ส่งเจ้ากลับทันเวลา เจ้าอาจตายจริงๆ ในตอนนั้นก็ได้"
"ข้าเตือนเจ้าไว้ ร่างกายสามารถฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัด แต่หลังจากประสบกับความตายอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนั้น จิตใจจะต้องสูญเสียพลังงานอย่างแน่นอน หากเจ้าไม่อยากตายตั้งแต่ยังหนุ่ม หรือกลายเป็นคนที่หลับไม่ตื่น เจ้าก็ควรทำตัวเงียบๆ ลงอีกหน่อย อย่าทุ่มเทถึงเพียงนั้น" บรรพชนมังกรม่วงเตือนขึ้น
ตอนแรกหลินหรานไม่ได้ใส่ใจคำพูดของบรรพชนมังกรม่วงนัก แต่เมื่อถูกมันเตือนเช่นนี้ ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่ตนเองออกจากบึงสายฟ้ามา ก็หมดสติไปทันที