“อรุณสวัสดิ์ พักผ่อนเป็นอย่างไรบ้าง?” หลินหรานทักทายชายชรา
“ดี ดี กินอิ่ม นอนหลับสบาย” ชายชราเงยหน้ามองหลินหราน ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่เมื่อเห็นบรรพชนมังกรม่วงที่อยู่ข้างหลัง ดวงตาก็หดเล็กลงทันที
“เจ้าสัตว์อสูรตระกูลมังกรตัวเล็กนี่ เหตุใดพลังปราณถึงได้แข็งแกร่งเพียงนี้?” ชายชราพูดด้วยความประหลาดใจยิ่ง
“หา? ไม่น่าจะเป็นไปได้ นี่ท่านยังสัมผัสได้อีกหรือ?”
หลินหรานคิดเพียงจะทักทายชายชราเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าเขาจะสัมผัสได้ถึงพลังปราณของบรรพชนมังกรม่วงอีก
“หรือว่าเจ้าซ่อนไม่มิด เล็ดรอดออกไปบ้างเล็กน้อย?” หลินหรานพูดกับบรรพชนมังกรม่วงที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยเสียงเบา
“ที่ไหนกัน ข้าการซ่อนพลังของข้าต้องแนบเนียนอย่างไร้ที่ติ” บรรพชนมังกรม่วงรีบโต้แย้งด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงหลินหรานคนเดียว
จากนั้นก็มองชายชราคนนั้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย “ชายชราคนนี้ออกจะแปลกไปหน่อย ดูท่าแล้วภายในร่างกายไม่มีพลังดวงดาราเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง”
“ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด” พอถูกบรรพชนมังกรม่วงพูดเช่นนั้น หลินหรานก็ยิ่งเริ่มอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับชายชราคนนี้มากขึ้น
“ท่านตา ท่านมองออกได้อีกแล้วหรือ?” หลินหรานถามด้วยความสงสัย
“ไม่รู้สิ รู้แค่ว่ารู้สึกว่าพลังปราณมันผิดปกติไปหน่อย อาจเป็นเพราะข้าเมาแล้วพูดเพ้อเจ้อไปเองก็ได้ ฮ่าฮ่า!” ชายชราพูดจบ ก็หยิบเหล้าขวดหนึ่งออกมาจากอก กระดกดื่มรวดเดียว