ณ เวลานี้ ที่ชายขอบของป่าทะเลดาราฝั่งตะวันตก
หลินหรานกับหยางหานยังกำลังคิดถึงวิธีกำจัดเหล่ามนุษย์มารอยู่ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะมีสัตว์อสูรนับไม่ถ้วนบ้าคลั่งขึ้นพร้อมกัน ไหลบ่าทลายป่าทะเลดาราออกมา แล้วพร้อมเพรียงกันมุ่งเข้าสังหารเมืองเย่ากวง
“นี่มันคลื่นสัตว์!”
“พวกเจ้ากล้าทำให้ป่าทะเลดาราคลั่งจนก่อคลื่นสัตว์ขึ้นมา!”
หลินหรานและหยางหานรู้ทันทีว่าเหตุใดสัตว์อสูรเหล่านี้จึงบ้าคลั่ง สายตาทั้งสองจ้องมองเหล่ามนุษย์มารเบื้องหน้าอย่างตกตะลึง
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
“ไม่คิดว่าพวกเจ้าจะฉลาดขนาดนี้ ใช่แล้ว เรื่องนี้เป็นฝีมือพวกข้าจริง”
“วันนี้ไม่ใช่แค่สองคนพวกเจ้าที่ต้องตาย แต่ทั้งเมืองเย่ากวงจะต้องถูกทำลายราบคาบ เมื่อถึงเวลานั้น ดาวทะเลครามก็จะอยู่ใต้อำนาจของพวกมนุษย์มารข้าแล้ว!”
มนุษย์มารผมขาวหัวเราะออกมาไม่หยุด
เหล่ามนุษย์มารเบื้องหลังก็เช่นกัน พอคิดถึงภาพเมืองเย่ากวงที่กำลังจะถูกตีแตก ต่างก็ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง
“เลี่ยน! เมืองเย่ากวงคือราชธานีของดาวทะเลคราม จะเป็นเมืองที่พิชิตได้ง่าย ๆ อย่างนั้นได้อย่างไร?”
“ยิ่งกว่านั้น พวกหนูตะเข้เหม็นเน่าอย่างพวกเจ้าก็ยังไม่มีคุณสมบัติจะปกครองดาวทะเลคราม ฝันกลางวันไปเถิด!” หลินหรานด่าทอดออกมาทันที
“ข้าบอกเจ้าให้ฟัง แม้ข้ากับท่านหลินจะเหลือพลังไม่มาก แต่จะฆ่าพวกเจ้าก็ยังเหลือเฟือ!”
เสียงของหยางหานเพิ่งจางหาย สัตว์ราชาหิมะข้างกายก็ปลดปล่อยพลังธาตุน้ำแข็งอันกล้าหาญออกมาทันที ชั่วพริบตาแวดวงรอบด้านกลับกลายเป็นดินแดนน้ำแข็งหิมะ
“ด้วยสองคนพวกเจ้ายังจะฆ่าพวกข้าอีกหรือ? เรื่องขำขันนี้คงเป็นเรื่องขำขันที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ข้าเคยได้ยินมา”