เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เมิ่งจื้อซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
โดยเฉพาะเมื่อเห็นดาบสนิมสีดำอันทรงพลังในมือของหลินหราน ยิ่งรู้สึกตกใจไม่น้อย
“เศษหินสีดำพวกนั้น ร่วงลงมาจากของวิญญาณเทพในมือเจ้าสินะ?” เมิ่งจื้อซานกล่าวด้วยความตกตะลึง
หลินหรานเก็บสัตว์กินฝันนรกกลับเข้าสู่มิติสัตว์อสูร แล้วหันไปมองเมิ่งจื้อซานพร้อมกับถือดาบสนิม
“ถูกต้อง อาวุธนี้แหละ” หลินหรานโบกดาบสนิม แล้วกล่าวต่อ “แต่ข้ายังไม่รู้ว่ามันชื่ออะไร ได้แต่เรียกมันว่าดาบสนิมมาตลอด”
“ขอดูหน่อยได้ไหม?” เมิ่งจื้อซานจ้องดาบสนิมในมือหลินหรานไม่วางตา
“เอ่อ... ได้สิ”
หลินหรานพูดจบก็โยนดาบสนิมให้เมิ่งจื้อซาน
ทันทีที่รับดาบสนิม เมิ่งจื้อซานก็สัมผัสได้ถึงพลังมารอันน่าสะพรึงกลัวที่อัดแน่นอยู่ในดาบสนิมนี้ นับเป็นของวิญญาณเทพสายมารอย่างชัดเจน
ภายนอกดูเป็นสนิมเต็มไปหมด แต่กลับคมกริบเป็นพิเศษ แม้ร่างกายของมารที่แข็งแกร่งปานนั้น ก็ยังถูกตัดหัวราวกับผ่าผลไม้ ดาบสนิมเล่มนี้มีพลังน่ากลัวเพียงใดก็เห็นได้ชัด
“ไม่รู้ทำไม ตอนนี้ข้ากลับอิจฉาเจ้ามากจริง ๆ”
เมิ่งจื้อซานถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วส่งดาบสนิมคืนให้หลินหราน
หลินหรานยื่นมือรับดาบสนิม แหวนดาราบนนิ้วของเขาเปล่งประกายวาบหนึ่ง แล้วเก็บมันเข้าไป
“ไม่คิดว่าเจ้าเนี่ย จะมีของดีไม่น้อยจริง ๆ นอกจากดาบสนิมเล่มนี้แล้ว บนตัวเจ้ายังควรมีของวิเศษประเภทป้องกันที่โดดเด่นไม่แพ้กันสวมใส่อีกชั้นสินะ”