“เรื่องของข้าเป็นดังนี้”
“บิดาของข้าเมื่อครั้งยังหนุ่มเคยออกเดินทางไปเที่ยวพิภพกลาง ได้สมาคมกับมิตรคนหนึ่งที่เมืองเย้ากวง ชื่อว่าหยางฮวน”
“ทั้งสองได้รู้จักกันครั้งแรก เนื่องจากบิดาของข้าเคยลงมือช่วยชีวิตเขาเอาไว้ที่ป่าทะเลดารา จากนั้นเพราะอายุใกล้เคียงกัน คุยกันก็เป็นอัธยาศัยกันดี เวลาผ่านไปนานเข้าจึงกลายเป็นมิตรสนิท ทั้งสองเปิดใจกันหมดสิ้น นับได้ว่าเป็นพี่น้องต่างบิดากันเลยทีเดียว”
“จากนั้นราวไม่กี่ปีก่อน หยางฮวนคนนั้นก็มาเยี่ยมบ้านของข้าโดยกะทันหัน บอกว่าจะเดินทางเข้าไปยังส่วนลึกของป่าทะเลดารา เพื่อจับสัตว์อสูรสายเลือดขั้นเก้าสักตัว จึงต้องขอยืมดาบเงาพิษของบิดาข้าไปใช้”
“เนื่องด้วยบิดาข้ากับเขาเป็นมิตรสนิทกันมาแต่เดิม แม้จะจากพิภพกลางไปนานไม่ได้พบหน้ากัน แต่ก็ยังติดต่อกันเสมอ ความสัมพันธ์ไม่เคยเปลี่ยน บิดาข้าจึงไม่ได้ระแวงเขา และยื่นดาบเงาพิษให้ยืมไป”
“แต่การยืมครั้งนั้น ก็ยืมยาวเป็นหลายปี ไม่ว่าบิดาข้าจะตามทวงถามเพียงไหน หยางฮวนก็ใช้ข้ออ้างว่ายังใช้ไม่เสร็จ ไม่ยอมส่งดาบเงาพิษคืน ยิ่งไปกว่านั้นทุกครั้งที่ถูกบิดาข้าตามทวง เขากับแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างมาก”
“หาว่าบิดาข้าไม่ถือว่าเขาเป็นเพื่อน แค่ดาบเงาพิษเพียงเล่มเดียว กลับตามทวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับกลายเป็นว่าฝ่ายเราผิดเสียเอง”
“ฉะนั้นครั้งนี้ข้าจึงเดินทางมายังเมืองเย้ากวงในพิภพกลาง โดยมีเป้าหมายหลักคือมาทวงดาบเงาพิษคืนจากหยางฮวน แต่ใครจะไปคิดว่าหยางฮวนคนนั้นกลับไม่ยอมรับว่าเคยยืมดาบเงาพิษของบิดาข้าไปเลยสักนิด อ้างว่าของชิ้นนั้นแท้จริงเป็นของเขามาแต่แรก”