เมื่อเห็นหลินหรานมั่นใจเช่นนี้ ซูเสี่ยวก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าเมื่อวานหลินหรานได้ไปร่วมงานเลี้ยงของเผ่าพันธุ์ทั้งมวล จึงรีบถามขึ้น "หรือว่าท่านหลินได้สานสัมพันธ์กับคนแห่งเผ่าพันธุ์ทั้งมวลเข้าแล้ว?"
"มิได้แค่สานสัมพันธ์ง่าย ๆ เพียงเท่านั้นหรอก"
หลินหรานยิ้มบาง แล้วเล่าเรื่องราวในงานเลี้ยงของเผ่าพันธุ์ทั้งมวลเมื่อคืนให้พวกเขาฟัง
"......"
"ว้าว! เจ้าได้ช่วยเหลือเผ่าพันธุ์ทั้งมวลไว้ครั้งใหญ่เช่นนี้ แถมยังได้รับข้อเสนออันเป็นมิตรอีกด้วย!"
"เช่นนั้นมิใช่หรือว่า หากท่านหลินไปพูดกับเผ่าพันธุ์ทั้งมวลสักคำ เหยียงหว่านก็จะยอมส่งมอบดาบพิษเงาคืนโดยดี?" ซือถูเฟิงรีบพูดขึ้น
"เป็นไปได้เช่นนั้นจริง แต่ก็มิได้แน่นอนนัก"
"ยังไม่ชัดว่าเหยียงหว่านกับเผ่าพันธุ์ทั้งมวลมีสัมพันธ์เช่นใด หากสัมพันธ์ลึกซึ้ง คงยากยิ่งที่จะทำได้"
"แต่แม้เช่นนั้น ข้าก็มีวิธีทำร้ายเหยียงหว่านได้ ดาบพิษเงานั้นจะไม่มีวันทำอันตรายพวกเราได้แน่!"
หลินหรานพูดจบ ก็ลูบแหวนวงเล็กสีม่วงทองที่สวมอยู่บนมือ
"ยังจำแหวนวงนี้ได้ใช่ไหม ข้าชิงมาจากมือมู่หรงหลิง พลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมันคือสามารถทำให้ของวิญญาณเทพหนึ่งชิ้นไร้ผลสนิทเป็นเวลาสามวินาที ดังนั้นในสายตาข้า ดาบพิษเงาย่อมไม่อาจทำอันตรายพวกเราได้เลย"
"ฉะนั้นพวกเราจะบุกไปชิงมาต่อหน้าต่อตา แม้เขาจะเรียกคนแห่งเผ่าพันธุ์ทั้งมวลมา ก็ไร้ความหมาย" หลินหรานกล่าวอย่างมั่นใจ
"ดี! วิธีนี้ดีจริง!"