“เจ้าก็รู้จักเก๋อเกินป่าด้วยหรือ?”
กวนหนิงโกหกว่า “สามีข้ากับท่านพ่ออ่านตำรามามาก พวกเขาสอนข้าเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่ไป๋พยักหน้าเชื่อ ตำรายาสามัญในร้านหนังสือมีอยู่ไม่น้อย คนรู้หนังสือซื้อกลับไปอ่านสักเล่มก็เป็นเรื่องปกติ
เขาหยิบเก๋อเกินป่าขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ดมดูแล้วกล่าวว่า “คุณภาพปานกลางค่อนไปทางดี ให้ชั่งละ 18 เหวิน”
ถ้ายังตากไม่แห้ง ชั่งหนึ่งคงได้แค่ 5-6 เหวิน
“แล้วแต่ท่านปู่ไป๋เลยเจ้าค่ะ รบกวนท่านชั่งให้ข้าด้วย”
“ห้าชั่งครึ่ง คิดให้เจ้าร้อยเหวินถ้วน”
ออกจากหอหุยชุน กวนหนิงซื้อซาลาเปาไส้เนื้อสองลูก แล้วยื่นให้กวนฟู่กุ้ยลูกหนึ่ง
“ท่านปู่หกกินซาลาเปารองท้องก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะแวะไปร้านผ้าสักหน่อย”
กวนฟู่กุ้ยโบกมือปฏิเสธ “ยังไม่ถึงเที่ยง จะหิวอะไร ข้าไม่หิว เจ้ากินเองเถอะ”
กวนหนิงไม่อยากยื้อยุดกับเขากลางถนน จึงวางซาลาเปาที่ห่อด้วยใบบัวลงบนรถวัวทันที
“ท่านไปรอข้าที่ปากทางเข้าเมืองก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้ากลับมา”
ตอนกวนฟู่กุ้ยหยิบซาลาเปาขึ้นมา เด็กสาวก็วิ่งลับไปไกลราวกับสายลมแล้ว…
“เถ้าแก่ ร้านท่านมีผ้าหยาบสีเข้มที่ทนทานอยู่ไหม ข้าต้องการหนึ่งพับ แล้วก็ผ้าฝ้ายสีขาวครึ่งพับ”
ผ้าหยาบเอาไว้ตัดเสื้อนอกให้คนในบ้าน ส่วนผ้าฝ้ายใช้ทำเสื้อตัวใน
เสื้อตัวในที่กวนหนิงสวมอยู่ตอนนี้มีรอยปะถึงสามแห่ง ใส่แล้วไม่สบายเอาเสียเลย
ในบ้านทั้งครอบครัว คงมีแต่เสื้อตัวในของจางฉือที่ดูดีที่สุด
เพราะเขาสวมแต่เสื้อตัวที่ใส่อยู่ก่อนเสียความทรงจำ ซักก่อนนอนทีไร วันรุ่งขึ้นก็หยิบมาใส่อีก…